Primitivo 2025

Gisteravond vroeg het bed in. Vanmorgen moeten wij er vroeg uit: 04.15 uur Portugese tijd. Het is hier een uur vroeger. Om 05.00 uur komt een taxi ons ophalen en brengt ons naar het vliegveld. We zijn er een kwartier later.
As veur in de vertrekhal zien nemen we aafsjiëd van elkaar met eine dieke knoevel. Onze wegen scheiden zich hier. Ik ga links af ,op zoek naar Ryanair, Rúna gaat rechtsaf en gaat op zoek naar Easyjet.

De laatste wandeldag is aangebroken. Veur wille op tiëd vertrekke omdèt ut werm wuurd vandaag. Na eerst een panaderia te hebben bezocht voor koffie (sjotelswater) zijn we op pad. Het is nog schemerachtig en fris. Met een redelijk tempo schiet het aardig op. Zeker als aan de horizon de zon tevoorschijn komt. Jao, dèn is ut foto tiëd en auch noë weer sjeet ich weer inkele sjoeëne plaetjes.

Na Monte de Gozo stoppen we bij een barretje voor wat fris. Het valt ons op dat we niet veel pelgrims zien.
Als we weer aan de wandel zijn komen we bij een "winkeltje" uit, waar een jongeman ons een stempel uit was in de credential wilt zetten. Nou dat laten we dan maar doen. Intussen kijken wij rond in zijn "winkeltje" en warempel: dao blief ôs auch nog gèt aan de vingers plekke.
De stempel is heel mooi geworden. We hebben het de laatste dagen vaker gezien, die kunststukjes uit was.

Als we het oude centrum van Santiago de Compostella binnen lopen valt ons meteen de drukte op. Nu al veel toeristen. Na tienen komen we aan op de Plaza del Obradoiro, het grote plein voor de kathedraal. We gaan eerst de naar het pelgrimsburo voor de laatste stempel en de credential. Hier is het helemaal niet druk en zijn we ook zo weer weg en gaan naar de huiskamer van het Nederlands Genootschap.
Hartelijk worden we hier ontvangen.
Onder het genot van een lekkere kop koffie doen we ons verhaal. Als we naar beneden gaan, loop ik Piet uit Venraij tegen het lijf en even later ook Janny, zijn vrouw. Zij hebben de kustroute in Portugal gelopen en zijn ook net aangekomen. Dan is het tijd voor wat foto's van ons voor de kathedraal.
Angers geluive ze ôs thoes on noch neet.

Na onze fotoshot slenteren we nog wat rond in het oude centrum. Intussen is het hartstikke druk en heet geworden.
We gaan op zoek naar een leuk restaurantje want het is tijd voor een lekker 'diner'. Op een klein pleintje vinden we dat en hier eten we heerlijk.
We kletsen nog gezellig na over deze voor ons toch wel zware Camino Primitivo. Zeker de eerste 10-12 dagen.
We zitten nu in een pension vlakbij het busstation. Morgenvroeg om 10.30 uur vertrekt onze bus hier naar Porto.
Woensdagmorgen hoop ik om 06.10 uur terug te vliegen naar Eindhoven.

Verder dank ik iedereen voor de het "meewandelen" op onze
Camino Primitivo.

Groetjes Rúna en Ger

Er heeft vannacht ook een groep pelgrims uit Taiwan in de hostel geslapen. Best aardige mensen, alleen ze moeten niet zoveel lawaai maken.
Maar ja, als je de keuken en het badkamer(tje) moet delen met elkaar, dan....... en het was er zo al gehorig.
Vanmorgen gaan we goed gemutst op pad. Onze voorlaatste wandeldag moet ons 10 km verder brengen naar Lavacolla. Hier slapen we in Pension Dorotea. Ongerwaeg höbbe veur väöl lol en neme ôs euveral de tiëd veur. We stoppen vaak en genieten van alles wat voorbij komt.

Bandages in allerlei kleuren van de regenboog zijn denk ik een hype voor de tegenwoordige pelgrims m.n de jeugd. Ook zien we weer de nodige bussen die pelgrims brengen of ophalen. Wao ware die gister toen ut zowat de ganse daag haet gesaus. In San Paio houden we de volgende stop. Een glas zuma gaat er wel in. Hier zit ook de groep jongelui uit Taiwan en ze verwelkomen ons hartelijk.
Veur höbbe mèr neet gezag dèt ze neet miër zônne herrie motte make. Een van de jongens spreekt redelijk Engels waardoor we een mooi gesprek met hun kunnen voeren. Als we verder gaan buigen ze met gevouwen handen als een knipmes voor ons. Het schijnt een vorm te zijn, om hun dankbaarheid te tonen.

Langzaam naderen we Lavacolla. Het is inmiddels bijna twee uur. Wat höbbe veur toch al dae tiëd gedaon....nieks allein mèr genaote.
Bij aankomst is het tijd voor ons dagelijks pilske. Heerlijk in het zonnetje genieten we hiervan bij Restaurante San Paio, waar we ook eten om half drie. En wat is ut lekker vandaag, zalm oët de aove met petatte en salade.

Als ik uit de raam kijk is het grijs en miezert het buiten.
As veur good oëtgesjlaope zien en alles höbbe gedaon wat d'r gedaon môt waere gaon veur ónbeite. Om acht uur gaan de deuren open en nemen we plaats. Ik vraag of ze brood sin gluten hebben, maar helaas. Dan maar een broodje uit de rugzak halen. Ik vraag de vrouw des huizes om het door te snijden en er 2 spiegeleier en gebakken bacon op te doen. No problem. Wij krijgen een heerlijk ontbijt met lekkere koffie en een glas verse zuma erbij.

Vandaag een korte etappe naar Pedrouzo, waar we slapen in pension Peregrina-2. Kwart voor negen lopen we de regen en mist in en zijn we weer op pad. Na een half uurtje vraagt Rúna mij: where are all the pilgrims from yesterday.
I don't no, mayby they all take the bus, zeg ik tegen haar. Ja, het valt zeker op dat er bijna niemand op pad is. Ook vandaag hebben wij alle tijd en stoppen dan ook regrmatig. Ongerwaeg komen we aan de praat met een stel uit Letland. Ze zijn samen met hun zoontje van 4 op weg naar Santiago. De man duwt een vernuftig gemaakte 4-wieler voort, waarin hun zoontje kan zitten als hij niet wilt lopen.

Echt fotogeniek weer is het nu ook niet. Ut wuurd zeuke om gèt te knippe.
Na onze laatste stop in A Rua begint het te kletteren. Ik merk dat mijn regenbroek de meeste caminos wel heeft gehad. Ut raegent door op mien bein.
Tegen half een lopen we Pedrouzo binnen. En om een uur zijn we dan eindelijk binnen in onze kamer van het pension. Een warme douche doet wonderen. Heerlijk is dit na zo'n nat en vochtig dagje. We gaan inkopen doen bij de Dia supermermercado die vlak naast ons pension ligt. Nee, we gaan niet uit eten ergens. Steeds die enorme porties en dan friet of aardappelen die gebakken zijn in olie. Neet miene kos. Vanmiddag een lekkere paella uit de magnetron met als extra, gehaktballetjes in tomatensaus en alles sin gluten. Vanavond gaan we naar de Pelgrimsmis in de Iglesia de Santa Eulalia die om 19.00 uur begint.
En dan is het weer bedtijd. Hoije

En weer ligk d'r eine lange nachrös achter ôs. Om half acht gaan we ontbijten bij de buurman. Voor de zekerheid vraag ik of ze ook glutenvrije tosada hebben. Geen probleem, nou dan graag een tostada met een coffee con leche. Goed ontbeten gaan we na achten op stap naar Pension Tasaga in Salceda. Hier heb ik weer een kamer geboekt.

Dèn zien veur ongerwaeg!!
Ongelooflijk wat er op de camino is als "pelgrim". Bussen rijden af en aan om pelgrims af te zetten of op te halen.
Nae veur loupe in eine processie, ongeluiflijk. Misschien komt er wel een tijd dat de camino aan zijn eigen succes ten onder gaat. Gisteravond spraken we 2 hospitaleros uit Amerika, die als vrijwilligers werk doen in de grote albergue peregrinos in Ribadiso. Ook zij beamen dat pelgrimeren een andere invulling voor "pelgrims" heeft gekregen. Maar ze zeggen ook, dat het te maken heeft met de laatste 100 km met vertrek uit Sarria.
Verder heb ik niks meer te schrijven.
Ich bön d'r un bietje klaor mèt. Hoije.

Nog een gedichtje.

Doe bös ongerwaeg
laef dien laeve
Kiek neet te wiët veuroët
auch neet te dök achterom
D'r zien daag dètse
aan sjtoppe dinks

Mèr wat der auch
op diene paad kumt
Gangk der veur
en sjtap door
Veutje veur veutje
busse ongerwaeg
Ongerwaeg op
ein sjoeën avontuur 

We zijn vroeg wakker vanmorgen.
Na onze gebruikelijke ochtend rituelen zijn we om kwart voor acht aan de wandel. Het is nog wat schemerig, maar voor te lopen licht genoeg. Vandaag staan er 12 km op het programma. We lopen naar de Albergue Dos Caminantes in Rebadiso de Baxio. Hier heb ik voor ons een 2-persoons kamer geboekt. We merken onder het lopen dat de stroom pelgrims op komst is. De ene na de andere loopt ons voorbij. Zien veur dèn zoë aad gewaore! Na een uur lopen houden we een koffiestop. Een goeie bak koffie gaat er altijd wel in. En dae kriege veur hiej.

Het aantal pelgrims wordt alleen maar groter. Dit merkten we al toen we in Melide aankwamen. Hier komen de Francés en Primitivo samen. Wao komme  ze allemaol vanaaf! Heel veel Aziaten en Amerikanen zijn op de Camino Francés, dat valt ons wel op. Weer eenmaal aan het lopen, begint het al aardig warm te worden. Fijn is het dat we regelmatig door bossen lopen, lekker in de schaduw. Toch zijn er ook vandaag weer enkele pittige stukjes tussen, maar niet te vergelijken met de Primitivo.

Bij onze volgende stop krijgen we een mooie stempel in onze credential. Een mooie rustplaats met voor beiden een heerlijke Zumo. (oëtgeperste appelesiene). Dan komt er een grote groep jongens voorbij gelopen. We zagen ze in Boente al tegen een muur zitten, aandachtig te luisteren naar, wat wij denken, hun leraar. Samen zullen ze wel een stuk van de camino lopen.
Het is mooi om te zien, met hoeveel discipline dit gaat. Geen geschreeuw of iets dergelijks maar rustig pratend voorbij lopen. Mooi om de jeugd zo kennis te laten maken met de Camino en het pelgrimeren.

Onze laatste stop is bij Bar Manuel. Een gedwongen stop.
Mijn bloedsuikerspiegel schiet als een pijl omlaag. De alarmen vliegen mij om de oren. Een glas narangasap zet geen zoden aan de dijk. Binnen zie ik in een schap grote mars liggen. Ik koop er eentje en hoop dat de mars met de narangasap voldoende is. Het is tenslotte geen kilometer meer tot onze slaapplek. Mijn suikerspiegel is na 20 minuten weer redelijk oké en we stappen op. We lopen over een oude boogstenen brug en zien onze albergue al liggen.

Maar we gaan eerst naar Meson Ribadiso lekker eten. Deze ligt schuin t.o de albergue. Het is ons goed bevallen om steeds in de middag bij aankomst te eten. We gaan voor een menu de peregrino en hebben keuze uit: 3 voor-hoofd- en nagerechten en een comsumptie. Na goed gegeten en gedronken te hebben, gaan we naar onze slaapplek. 

Vanmorgen maar eens heerlijk uitgeslapen. Om negen uur naar bed gisteravond en vanmorgen om acht uur op. Allebeij good oëtgerus en dèt duit eine miens good. Om tien oër höbbe veur ein aafsjpraok hiej, biej ut Hospital de Peregrinos veur Rúna ziene voot.
Nadat we wat hebben gegeten, gaan we op pad. Heel benieuwd wat de dokter er van gaat zeggen. Een aardige vrouw stelt zich voor als Dr. Teresa en haar assistente als Dr. Maria. Eerst worden de nodige formaliteiten afgehandeld.
Dan wordt er gekeken naar haar voet.
Een plaatselijke onsteking zit aan de zijkant die goed wordt schoongemaakt en opnieuw zorgvuldig wordt verbonden.
Bijna een uur heeft ze op het bed gelegen voor deze behandeling.
Nadat Rúna het consult heeft voldaan nemen we hartelijk afscheid.

Ik ga eerst een afspraak maken bij de barbershop voor mijn baard bij te laten trimmen. Dat kan om 14.00 uur. Dan is het tijd voor een koffie en een stuk tarte de santiago. Lekker, geit d'r in as kook. Daarna zetten we ons in een parkje neer. Het is lekker warm en we genieten van de velen pelgrims die van de Camino Frances afkomen en ons hier passeren. Asse dèn zuus wat d'r allemaol aan heure rugkzak bingelt.....ongeluiflik. Het valt ons op dat er veel groepen jongeren op pad zijn. Groepen van soms wel 10-15-20 man. Heeft denk ik wel iets te maken met het lopen van de laatste 100 km.

Als de zon wel erg begint te branden, zoeken we een overdekt terras op en is de eerste cerveza een feit.
Tegen twee uur ga ik naar de kapper. Rúna blijft op het terras zitten en wacht tot ik terug ben. Mijn baard wordt vakkundig onder handen genomen. 25 Minuten later sta ik als ene gladjanus weer buiten. Quanta costa: €7.
Dan wordt het tijd voor de inwendige mens. We kiezen voor een klein mooi restaurantje. Hier bestel ik paella met inktvisringen zonder paneermeel.
Heerlijk, dit eten vandaag is het beste tot nu toe op de camino. Een droog wijntje er bij zorgt er voor dat het nog lekkerder is.

Intussen stromen de pelgrims weer in grote getalen Melide binnen. Het zal niet prettig lopen zijn geweest met 30 graden. Nadat we weer een terrasje hebben aangedaan, bezoeken we een supermercado voor nog wat eten en drinken. Om half zes zijn we weer terug in onze villa. Een heerlijke douche doet wonderen. Morgen gaan we weer aan de wandel.
Neet te langk, mèr 11 km. Genoeg voor ons. Vanavond maar weer op tijd naar bed. Hoije.

Na een slechte nachtrust met heel weinig slaap staan we maar met de meute op om half zeven. Eerst kijk ik op mijn controller hoe de toestand is van mijn suikerspiegel. Valt tegen, 15.8 heb ik de hele camino nog niet gehad bij het opstaan. We gaan om half acht maar ontbijten en dit is goed geregeld hier. In een mooie ontbijtzaal staat alles mooi opgediend op tafel. Nieks mis met. We ontbijten samen met wel een heel fréle Italiaanse meid, die overigens heel goed engels spreekt. Wat ein klein sjmaal dink, ein breinaold is d'r nieks taege. Het is haar eerste camino zeg ze. Dan direct voor de Primitivo kiezen.....je moet maar lef hebben. Ze klaagt dat haar rugzak te zwaar is en dat ze daarom veel last heeft van haar schouders. Maar, zegt ze, het is een goede les voor de volgende camino die er zeker volgend jaar gaat komen.

De start vanmorgen voor ons beiden is niet best. Rúna heeft een vervelende wond aan haar voet en ik zit met een torenhoge bloedsuikerspiegel van 21.4. Tja hoe gaan we dit oplossen. Het zijn 20 km naar Melide en vooral de eerste 12 km zijn pittig. Lopen met zo'n hoge waarde heeft geen enkele zin. De inspanning kan zelfs gevaarlijk zijn. We vragen de beheerder van de albergue dan ook maar om een taxi te bellen die ons een stuk weg wil brengen. We moeten wachten tot tien uur. In de tussentijd probeer ik mijn suikerspiegel omlaag te krijgen door wat oefeningen. Zo starten we met lopen pas om half elf. Het zal zeker voo Rúna zwaar worden. Heel jammer dat alles weer over asfalt gaat.

Ongerwaeg kiek ich nog èns hoe ut d'r veursjteit en zeen dèt d'r gelökkig gezak is nao 10.3. Ongerwaeg komt Kathleen waar we gistermiddag heerlijk mee hebben zitten te wazelen ons voorbij gelopen. Ze vraagt aan Rùna hoe haar voet is. Niet best. Okay zegt ze, ik loop door en ga in Melide een dokter zoeken. Zij is Amerikaanse, maar woont in Zuid Spanje en spreekt vloeiend Spaans. We spreken af om ons in Melide te treffen. Bij aankomst komt ze ons al tegen. Samen lopen we naar de plaza bij de kerk. Hier maakt ze een foto van de wond en zegt tegen Rúna dat ze een afspraak heeft gemaakt voor morgenvroeg om 10.00 uur in de kliniek hier bij de kerk. 

Veur höbbe alle tiëd vanmorge en sjtaon dèn auch mèr ôm ach oër op. Elf oër höb ich geslaope. Dèt is mich thoes in ut kloester nog noëits gelök. Ontbijten doen we pas om kwart voor negen. Alles staat toch klaar en we kunnen pakken wat we willen. Het ontbijt is goed en lekker. Tosados van  glutenvrij brood zijn lekker met jam er op. Half tien stappen we op. Het zijn nog ongeveer 80 km naar Santiago en daar gaan we 6 dagen over doen.
Als we maar op 7 oktober de bus hebben naar Porto in Portugal.

Vandaag lopen we circa 9 km naar de albergue Ponte de Ferrera in Ferreira.
Het is een mooie tocht met de eerste km heerlijk door de bossen.
Wel zijn er venijnige klimmetjes en afdalingen ongerwaeg.
We pauzeren regelmatig en ik koop bij een kunstenaar een mooie schelp (liek wiej eg goud) als pin. We maken nog een mooi tafereel mee in een klein gehuchtje. Een boer, ik denk dat het een behoorlijk oud mannetje is, laat uit de wei 1 koe komen en sluit dan het hek weer. De koe blijft even staan op een kruispuntje van weggetjes en staart ons aan. Ik knip er snel een foto van. Dan gaat de koe aan de wandel, maar loopt de verkeerde kant op. Het boertje roept van alles, maar kan ondersteund door 2 stokken niks uitrichten. Dan komt er een vrouwtje aangelopen. Schreeuwend gaat ze achter de koe aan, zwaaiend met haar armen. Mèr de koe is neet veur ein gaat te vange en sjteit ein stök verderop lekker te graze langs de kanjt van de waeg.

Als wij van dit tafereeltje hebben genoten, lopen we verder. Het gaat berg op en ergens op de klim zien we dat de koe zich omgedraaid heeft en terug loopt. Eind goed, al goed. Om 13.00 uur komen we aan bij onze slaapplek. Mooi op tijd, om eerst lekker te eten. We kiezen iets uit het menu de Peregrino.
Ut wuerd: kippebout, frans frietjes, mixed salade en een wit wijntje. Als toetje ananas met perzik. Dit alles voor €15 en het heeft lekker gesmaakt.
Vanmiddag even een dutje en voor de rest van de dag zien we het wel.

Letste niejs....
Rúna haar vlucht naar huis op 8 okt. is gecanceld door een faillissement van de vliegmaatschappij waarmee ze naar Ijsland terug zou vliegen. Ze is nu druk aan het bellen met haar dochter thuis, om te kijken wat te doen.
Inmiddels heeft haar dochter op de zelfde dag als ik terug vlieg, een vlucht  gevonden en geboekt naar Getwick in Engeland. Nu nog terugvlucht van Gatwick naar Ijsland vinden. Maar ze heeft een goede hulplijn.

Vanmorgen zijn we voor achten de deur uit. Vandaag lopen we van Lugo naar San Romao. Dèt is veur ôs de grootste aafsjtand op de Camino Primitivo n.l. 22 km. Het zal een tocht worden die we snel zullen vergeten. Op 2 stukjes bospad na en wat grindpaadjes ging alles over asfalt. Heel saai lopen. We passeren een enkel gehuchtje, pauzeren 3 keer en zijn blij dat we onze slaapplek na 5,5 uur binnen lopen. Aardige gastheer geeft ons de sleutel van de kamer. Hier zetten we de rugzak neer en gaan beneden eten. Lekker warm gegeten vanmiddag met een heerlijke cerveza er bij.
Door de saaie waege weit ich auch nieks mier te sjrieve euver vandaag.
Tot slot maar een gedichtje.

Ich höb d'r zin in
en gaon op paad
Bön vol goeie mood
neem miene rös op tied
Ich dink, höb energie zat
toch geit ut langzamer
Bön ich noë al meug
dèt ken toch neet
Toch gaon ich traoger
biej mich zelf dink ich
Dèt wil ich neet
en zet ich mèr door
Want ich bun d'r bienao
douche en bed wachte op mich
As ich d'r bun dink ich.....
sjtrakkes lekker sjlaope
En druime, dèt ich
drie waeke èns
Genne diabetes had.

Na het gezellige diner gisteravond, zitten we vanmorgen met de meesten weer aan het ontbijt. Goed verzorgd met lekkere glutenvrije toast en heerlijke koffie. We rekenen af en om acht uur zijn we weg, nadat we iedereen een buen camino toe wensen. Ut is kaat, nae sjteinkaat as veur Vilar de Cas verlaote en op waeg gaon nao Lugo. Achter ons kleurt de hemel rood, altijd mooi om te zien. Beiden hebben we het goede ritme te pakken. De eerste km gaan over asfalt en we gaan als een speer. Regelmatig lopen we door stukken bos met eucalyptusbomen en dennenbomen. Lopen door gehuchtjes met veel leegstand en vervallen huisjes.

Na dik 2 uur lopen gaan de jacks uit. Het zonnetje laat zich zien en het is warm aan het worden. Voor Lugo rusten we nog en dan gaat het omhoog de stad in.
Door de Puerto San Pedro lopen we de ommuurde binnenstad in. We gaan op weg naar de kathedraal de Santa Maria.
Bijaankomst is er een  h.mis bezig. We kunnen niet naar binnen, maar krijgen een wel een stempel voor in de credential. We overleggen even wat te doen. Het is inmiddels half een en we gaan eerst maar een hap eten.

Dan gaan we op zoek naar de hostal 'four rooms' waar we een kamer hebben gereserveerd. Als we hier aankomen zien we dat alles electronisch moet gebeuren om binnen te komen.
Te beginnen met je paspoort in een automaat te laten scannen. Om heel kort te zijn: wij waren heel blij dat een Aziatische meid die binnen stond, de deur opende en ons hielp met de registratie buiten aan de automaat, waar uiteindelijk ons pasje uitkwam om hier binnen te komen en op de kamer te komen. 

Good gesjlaope, good ontbete en om negen oër sjteit de camino taxi veur de deur. Wij waren het gisteravond snel eens dat ook vandaag een stuk met de taxi gedaan moest worden. Hij brengt ons vandaag naar O Cádavo waar we de route weer zullen oppakken. De chauffeur zet ons op een punt af waar een bord verwijst naar de camino. Hier lopen we een stuk door om in een bar van (voetbalfanaten) koffie te drinken. Om half tien gaan we op weg naar Castroverde. Mooie paden die op en neer gaan en prettig lopen.

We lopen door kleine gehuchtjes met veel leegstand. Ongerwaeg op ons pad komen ineens 4 paarden aangelopen. Even schrikken we er van en als we denken verder te kunnen gaan, volgen ze ons. Wat noë, dao sjteisse dèn. Na wat zwaaien met de armen en roepen van ksjt, ksjt draaien ze zich gelukkig om.

Na Castroverde worden de paden alleen maar mooier. Ik waan mij in het Limburgse heuvelland met zijn holle wegen. Zo ook hier, de paden naar Vilar de Cas gaan over zo'n holle wegen. Heel mooi met soms een klein klimmetje. Tegen twee uur vanmiddag komen we aan in Vilar de Cas bij onze slaapplek Pocina de Muñiz waar ik 2 dagen geleden een privatroom for 2 people heb geboekt.

Het ontvangst is hartelijk, we krijgen een prachtige mooie privat room voor ons beiden. Werkelijk een plaatje. Vanavond kunnen we eten hier en 'sin gluten' is geen probleem. Heel blij dat de pittige etappes achter ons liggen. Dagen afzien heeft me heel veel energie gekost, ondanks dat we af en toe een taxi hebben genomen. Het is gewoon niet anders. Vannacht hoop ik eens te kunnen slapen zonder alarmen.
Vanmiddag hebben we een heel leuk gesprek gesprek gehad met de zoon van de eigenaar. Hij vertelde ons dat dit bedrijf al 5 generaties in de familie zit.
Zijn vader die nu alles runt, heeft zijn koeien weg gedaan in 2018. Ze brachten niks meer op. Hij investeerde in een slagerij verderop, waar zijn vrouw het heft in handen heeft. Het was niet gemakkelijk, zegt hij, de investering was groot. Nu koopt hij geregeld koeien op voor die slagerij en dit gaat goed. Hierbij hebben ze ook een mooi onderkomen voor pelgrims op gezet. Mijn opa, zegt hij, heeft met de bouw veel mee geholpen. Hij is op 97-jarige leeftijd overleden. Zijn echtgenote die net komt aanlopen is 94 jaar.
Ein kwieke tante, dèt mòt gezag waere.
Ook heel mooi van zo'n jonge kerel te horen hoe het hier in z'n werk gaat. Zo ook de ups en downs.

Vanavond zitten we met pelgrims uit: Taiwan, Frankrijk, Argentinië, New Zealand, USA, Engeland, Spanje, Ijsland en ich natuurlijk van Oppe Ruiver aan het diner. Het was voortreffelijk werk van de vrouw des huizes en hun 2 zonen. Gezellig was het, met een heerlijk digestiefje als afsluiter.
Genoten van dit gezellig diner.
En noë....nao wat rooije wien,
waalterusten. Morge op nao Lugo.

Gisteravond besloten om ons vanmorgen een stuk te laten wegbrengen met de caminotaxi. Zeven en een half uur staat voor deze etappe in de wandelgids. En des get teveul veur dees aaj knökskes vandaag.
Het eerste stuk van de route is ook het pittigste stuk. Klimmen van 560 mtr. naar de top op de grens van Asturia en Galicia op 1110 mtr. hoogte. Dat over een afstand van 14 km.
Om half acht staan we op en zien dat de meeste pelgrims al op zijn. Buiten is het hartstikke grijs en we zijn blij met onze de keuze voor vandaag. Na ons ontbijtje wordt de rugzak ingepakt en lopen we naar de weg toe.

Precies op de afgesproken tijd stopt de taxi en stappen we in met verderop nog 2 mensen. Totaal zitten er 6 pelgrims in. Dat we dit doen heeft alles met de lichamelijke inspanningen te maken.
Ik merk gewoon dat het mij de laatste dagen enorm veel energie heeft gekost. Dit uit zich dan vaak in de nacht als mijn suikerspiegel weg zakt en ik steeds alarmen krijg. Neet zoëprettig veur de medepelgrims in de kamer.
Onderweg is er niks te zien, zo grijs is het. Als we Penafonte voorbij zijn is de mist ineens verdwenen. Eine sjtrakke blauwe hemel hèt ôs welkom. Een stukje verder stopt de taxi, we betalen, de rugzak op de poekel en zijn weg.

Bij de bar, tevens het enige huis in El Acebo, drinken we nog eerst koffie. Buiten ligt een wheely met een hond er aan vast. Als wij willen vertrekken komt er een meisje naar buiten. Ze blijkt uit België te komen en is van huis uit vertrokken. "Ik ben al lang onderweg en dat is niet altijd gemakkelijk. Ik heb dagen geweend en weet niet waarom", zegt ze. Vrienden hebben in Bordeaux haar  hond gebracht. Misschien was dat het wel, heimwee naar de hond.  Vannacht had ze boven op de top in haar tentje geslapen.
Koud, koud en nog eens koud was het. Vanmorgen zat er een ijslaag op haar tent. Ze was weer omlaag gelopen naar de bar  voor warme koffie. Doë mós ut mèr doon, petje aaf.

Wij lopen verder met werkelijke weer prachtige uitzichten om ons heen. De route hier is prima te doen voor ons. Wij zijn er dan ook blij mee, dat het lang niet zo zwaar meer is. In Silvela houden we stop bij de Capilla de Santa Bárbara del Camino. Fleece trui gaat uit en hemd met korte mouwen aan. We maken ons op voor de laatste klim naar A Fonsagrada. Een werkelijk pittig slot van bijna 1200 meter lang van 14 %.
Onze slaapplek is zo gevonden. Een mooie kamer hebben we, alleen het is op de 3e etage. Rúna haet de traptreeje  geteld  en dèt zien d'r 42.

Als we gesetteld zijn, ons gedoucht hebben en ik een nieuwe insulinepod op mijn buik heb geplaatst, lopen we naar de supermercado voor onze inkopen. Vandaag neet mier van die groeëte lèp vleis en dae weike friet. Nee, ik koop 2 heerlijke porties reis met erwten, paprika, mais, olijven en krab. Weer terug gaan we meteen in de keuken aan de slag. Magnetrondeurtje open,maaltijd erin, paar minuutjes,magnetrondeurtje weer open,maaltijd eruit en eten maar. Het smaakte lekker. Samen overleggen we nog wat morgen te doen. Ein etappe van 32 km is to much veur ôs. We zullen wel zien hoe dit wordt opgelost. Waalterusten.

De naweëen van de zware tocht van gisteren heb ik afgelopen nacht wel gehad. Mijn hele bloedsuikerspiegel was afgelopen nacht een puinhoop.
Ontzettend veel alarmen dat ik te laag zat en hierdoor amper geslapen. Heel veel limonade gedronken ,wat dan even hielp.
Vanmorgen sta ik dan ook op met een knallende hoofdpijn. Direct 2 paracetamol gepakt, gauw een kattewasje  de rugzak ingepakt en bij de overburen gaan ontbijten.
Ik vertel Rúna maar direct dat het hem vandaag niet gaat worden.

Het ontbijt is prima, vooral het glas vers geperste sinaasappelsap en de koffie con leche. Vandaag wederom een hele pittige route van 20 km naar Grandas. De route zelf is heel mooi, zeker met de wolken die nog diep in de dalen hangen. Hier heb je een prachtig zicht op. In La Mesa beginnen we aan een stevige klim naar een hoogte van 1040 meter. Moeizaam gaat het en we stoppen dan ook vaak. Tijdens deze klim vertel ik Rúna dat ik vandaag geen 20 km gaan lopen en zij is het hier helemaal mee eens. Wij zullen stoppen bij de dam die het stuwmeer Embalse de Salime afsluit.

Maar wat worden we beloond met schitterende plaatjes. Mèr auch met miserabele paedjes, omhoëg en omliëg. Ook vandaag liegen de percentages er niet om. 25% omlaag over steenslag en weet ik wat niet al meer. Dèn die pelgrims die op liege sjoon cq sjportsjoon loupe.
Ik kan het mij bijna niet voorstellen. Ongerwaeg begint dan ook nog eens de dexom sensor die de glucose waardes doet versturen naar de controller kuren te krijgen. Hij valt steeds uit en na 2 uur geeft de app aan dat hij vervangen moet worden. Dèn zal d'r toch môtte wachtte toët ich in de albergue bön. Uiteindelijk zitten we uit te puffen op de dam van het stuwmeer na zes uur lopen en 14 km versleten te hebben.

Ik stuur een app naar de caminotaxi om ons op te halen en naar de albergue in Grandas te brengen. Dik drie kwartier later sta ik al onder de douche. Ich bön weer ut menke. Ik plaats een nieuwe sensor op de buik en dan gaan we eten. We eten lekker, maar ook hier zijn de porties voor ons veel te groot. En veur höbbe nog extra aangegaeve dèt veur kleine porties willen. Maar ja wie zijn wij.
Vanavond lig ik er in elk geval vroeg in.
We zullen straks gaan puzzelen hoe we het morgen gaan aanpakken.
De route van 31 km is voor ons te.....langggkkkk. 

Wat een slechte nachtrust. Heel onrustig geslapen. Misschien komt het door de ontsteking op het ooglid.
Bij de farmacia gisteravond nog iets voor gehaald. Ze adviseerde een compres met een of andere vloeistof in. Dit 2 min. op het ooglid laten liggen en dan 3x daags. Half zeven zijn we maar opgestaan. Ontbeten hebben we in de keuken hier, beiden hadden we nog genoeg 'food' in de rugzak. Kwart voor acht lopen we de camino op. Vandaag voor ons een lange, zware maar mooie route naar naar de Puerto del Palo op 1146 meter hoogte.

Het weer is uitstekend vanmorgen, weliswaar koud, maar we zijn snel warm gelopen.
Vanaf de start in Pola de Allande vanmorgen gaat het volgens mijn wandelgids alleen maar bergop. Hoogte verschil dat we moeten overbruggen is 616 meter over een afstand van 8 km. Dat hebben we geweten, wat een vreselijke klim naar boven. Dik drie en een half uur doen we er over.
Ondanks dit is het genieten. De omgeving is schitterend ondanks de veelal slechte paden die rijkelijk bezaaid zijn met dikke keien en rotsen.
Heel fijn dat het zonnetje schijnt. Dit maakt de vergezichten alleen maar mooier.

We pauzeren op z'n tijd, wat ook nodig is. Een honderd meter onder de top zet ik me op een stuk rots. Mijn app op de telefoon, maar ook de controller blijven alarmen geven. Mijn bloedsuikerspiegel gaat in een vaart omlaag. Hiej waer ich effe neet te good van. Hij zakt van 4.1 naar 2.7 mmol.
Ongerwaeg höb ich al väöl gegaete en gedronke en auch nog ens de nuedige dextro innergie gepak. Hier eet ik nog maar een cakeje op, drink wat en voel dat dit niet goed zit. Bön zoëwe gammel as maar gèt. Tegen Rúna zeg ik dat ze maar door moet lopen. Er zijn genoeg pelgrims onderweg op dit pad naar boven. Mocht het nodig zijn, dan klamp ik wel iemand aan.

Gelukkig kan ik na een minuut of 15 weer verder. De controller laat zien dat het 4.3 is. Liever had ik gehad dat de suikerspiegel boven de 6 was. Mèr ja leeverkeukskös waere neet gebakke.
Als ik weer aan het lopen ben, komen me een troep paarden tegen. Ze lopen hier in het wild rond. Weer eenmaal bij Rúna gekomen, vraagt ze hoe het gaat.
Ut geit waal mèr.... Boven aangekomen zijn we blij, heel blij. We hebben het toch maar gefikst. We raken even in gesprek met een jonge man uit Costa Rica. Ik vraag hem of hij een foto van ons wilt maken. Geen probleem.

We blijven boven even zitten en dan beginnen we aan de zware afdaling naar beneden. Percentages tot 22% omlaag over keien en steenslag. Ook nu krijg ik weer problemen met mijn suikerspiegel. Zoveel gegeten en gedronken en toch....
weer 2.8. Bij het verlaten dorpje Montefurado stoppen we en nemen een pauze met maar weer een cakeje.
Mèr noë zien ze waal op. Uiteindelijk stappen we maar op, dalen verder af en komen om 15.00 uur aan bij de albergue Camino Primitivo met bar  en restaurant. Hiej slaope veur vanaovundj. Bij aankomst direct gegeten en het smaakte lekker.
Daarna een lekkere warme douche. Dèt duit diej aaije knäök toch waal good.
Alles bij elkaar: het was een prachtige maar heel zware tocht, zowel omhoog als omlaag. Het heeft mij, maar ook Rúna heel veel energie gekost, maar we hebben er van genoten. Veur sjtraks, sjlaop lekker.

Als we om half acht willen gaan ontbijten, regent het pijpenstelen.
We laten de rugzak maar op de kamer staan en met versnelde pas naar het restaurant toe, waar het aardig volzit met pelgrims. Zo te zien hebben er veel de pest in. Zal waal door dae raegen komme. Na het ontbijt snel terug naar de kamer. Regenbroek en jack aan en de regenhoezen er overheen. We besluiten i.v.m het slechte weer niet de Hospitales route te nemen  maar de route onderlangs naar Polle de Allande.

Mijn parapluutje geeft toch wel wat bescherming als we op weg zijn. De eerste drie uren regent het aan een stuk.
Paden zijn waterstroompjes geworden  keien en rotsblokken spiegelglad.
Mèr veur haaje de mood d'r in. Jammer, we komen verschillende barretjes tegen maar helaas allemaal dicht.
Die zalle auch waal dinke, gèn verzaope pelgrims hiej binne.
Ook vandaag gaat het weer op en af, met ongerwaeg een vervelend lang klimmend stuk wat veel energie kost.

De laatse 4 km is het gelukkig af en toe droog. We zijn dan ook blij als we in Polle de Allende aankomen.
Onze slaapplek in albergue la Casita de Alba is zo gevonden. We worden hartelijke onvangen door de vrouw des huizes en als alle formaliteiten zijn gedaan krijgen we een bed aangewezen in deze prachtige albergue.

Het avondeten gisteravond was lekker.
Gezellig zo om met verschillende nationaliteiten te eten.
De kok had goed zijn best gedaan, de glutenvrije pasta, de salade en het ijs waren heerlijk. Daarbij 2 glaasjes  heerlijke witte wijn en het diner was geslaagd. Hierna loop ik nog een rondje buiten om te genieten van de mooie zonsondergang en er enkele foto's van te nemen. Vanmorgen stond er een heerlijk ontbijt op  tafel dat we ons goed lieten smaken. Rond de klok van achten geven we de hospitaleros een hand bedanken hun voor de goede zorgen en gaan op pad.

Ook vandaag een korte route die ook weer enkele flinke bulten kent. Het zij zo, het is niet anders. We willen zo ook onze benen en kracht wat sparen voor de Hospitales route. Deze willen we beiden heel graag lopen, maar het zal een fikse uitdaging gaan worden.
Vanmorgen is het heel aangenaam  om te lopen. Wij hebben er veel zin in, ook al gaat het direct weer omhoog. Er is een prachtige zonsopkomst en hier stoppen we voor om ervan te genieten en enkele foto's te nemen. Weer op pad  worden we van alle kanten voorbij gelopen en gefietst.
Een zestal dames uit Utah zijn op de mountainbike ongerwaeg en stuiven ons voorbij. Jao, jao mèr 't geit waal bergaaf.

En dèn begint 't in ens te raegene. Wao kumt dae plots vanaaf.
Gauw stoppen, hoezen over de rugzak, jack aan en hup daar gaan we weer.
Het valt er even goed uit. Gelukkig kunnen we schuilen onder  grote dikke bomen  met een dicht bladerdek. Zo wordt er nog veel nattigheid tegen gehouden. De dames uit Utah liggen letterlijk op de grond te schuilen. We stoppen even en er volgt een aangenaam gesprek , waorbiej ze ós 't hemd van de vot aaf vraoge. Ze willen wel heel veel weten. (Maar veur nieks euver Trump).
Dan nadert ons einddoel voor vandaag. Vroeg zijn we, kwart voor twaalf is het.
I tell Runa I'm hungry. Then we have to stop for something to eat, Ger. Dat doen we dan ook. 

Zo zitten we in Tineo langs de route bij een restaurantje te eten. Miene friet met unne hamburger en twiëe sjpegeleier en get sjlaai smaak good. Wij blijven hier nog wat zitten en filosoferen allebei over de komende dagen. Hoe kunnen we deze het beste gaan aanpakken? Om kwart over een stappen we bij onze geboekte Hostel  La Posada binnen. Alle faciliteiten worden snel afgehandeld en dan kunnen we naar onze kamer toe.
Vanmiddag gaan we er op uit op zoek naar een supermercado. Dao môt waere ingeslage, alsof dae rugkzak nog neet zwaor genóg is. Maar er moet goed aan de inwendige mens worden gedacht.

Good en lang geslaope, wat duit dèt eine miens good. Vanmorgen staan we om zeven uur op. Om kwart voor acht kunnen we ontbijten. Het ontbijt wat we willen, hebben we gisteravond aangegeven op een lijstje door het een en ander aan te kruisen. Het ziet er prima verzorgd uit, alles glutenvrij en het smaakt geweldig goed.
Complimentjes van Rúna en myself.
Den gaon veur op paad, de klok zaet bienao half nege en weg zien veur.
De etappe vandaag moet ons naar La Espina brengen.
Gisteravond heb ik nog even naar het profiel van de weg gekeken.

En nieks is minder waor: omlieg en omhoeg, omlieg en omhoeg en dat de ganse 13 km langk.
Het varieert van 6% - 10% - 12% - 14%.
En dat zijn meestal de stukken omhoog. Sommige stukken liggen bezaaid met keien, steenslag en rotsblokken.
Het is ploeteren, zowel omhoog als omlaag. We pauzeren regelmatig en nemen ons alle tijd. Een voordeel, het is gelukkig niet meer zo warm en er valt soms een druppel regen. 

Gisteravond hadden we voor vanavond en morgenvroeg inkopen gedaan. We hebben er lekker van gegeten in de keuken van de monasterio. In het dorp kon je pas vanaf 20.00 uur eten, wat voor mij veel te laat is met het strakke programma in mijn diabetes controller.
Vanmorgen zijn we de laatsten die opstaan. Het is kwart voor acht en we zijn nog de enigen hier. Na de gebruikelijke dingetjes van elke morgen gaan we om kwart over acht ontbijten. Veur höbbe dao good veur ingekoch gisteraovund.
Het smaakt goed, wassen het gebruikte serviesgoed af en zijn om negen uur op pad. De route vandaag is kort en dat is prima. 

Paladin - Monasterio de San Salvador

Gesjlaope vannacht wie ein ruuske, nae wiej eine gans boeket. Om half acht staan we op. Gauw een kattewasje, tandjes poetsen en de rugzak weer in pakken. Iets na acht uur gaan we ontbijten. Helaas ....alles is dicht en donker. Twee meiden zitten er ook te wachten en kijken behoorlijk sip. Ik bons nog eens op de deur maar helaas. Buiten voor de poort stopt een colawagen die drank wil komen leveren. Ich zegk taege um, nobody at home. Hij foetert, pak zijn telefoon en gaat bellen. Even later vertelt hij  in een mengelmoes van Spaans en Engels dat de zaak pas om 9 uur open gaat. Dao sjtaon veur dèn met ós ontbijt. De rugzak gaat op en weg zijn Rúna en ik. Wat een zaak. 

Bus Bilbao naar Oviedo.

Om 00.30 uur landen we vannacht in Bilbao. Wachten duurt lang, soms heel lang. Op het kleine vliegveld van Bilbao is geen kip te zien. We lopen snel door naar de bagage terminal die zo is gevonden.
Rúna haar rugzak komt snel de band op en direct lopen we door naar de uitgang.
Hier staan 6 taxi's te wachten op klanten.
Taxi vier is voor ons en een alleraardigste chauffeur vraagt waar we heen moeten. Ik laat hem het adres van het hotel zien en weg zijn we. Onderweg vraag ik hem waar het busstation is. Morgenvroeg om 07.00 uur moeten we de bus naar Oviedo hebben. Kwart over een vannacht zijn we bij het hotel. Inchecken eine hampel water door de sjnoët, de tenj kuisen en plat.
Eine lange daag is ten einde.

Vanmorgen om 06.00 uur op. Ein kattewasje en rap nao het ontbijt. Een  goeie kop koffie doet wonderen samen met de 2 broodjes die ik uit de rugzak tover. Om half zeven lopen we naar het estation de autobuses. Volgens google maps 450 Spaanse meters. Goed geregeld is het hier met mensen
die je de wegwijzen in het ondergronds busstation. Als we onder naar een bord zitten te kijken waar de busnummers op staan staat niks bij de bus die wij moeten hebben. Links en rechts gevraagd maar bijna niemand spreekt Engels en ut is bienao zeven oer. Maar ut kumt allemaol good. Veur zien op waeg nao Oviedo.

Oviedo - Escamplero - Paladin

In plaats van 10.00 aankomen is het 11.00 geworden. Oorzaak, andere route en file.
In Oviedo zoeken we de kathedraal op die snel is gevonden. Hier kopen we een  credential en een ticket voor een bezoek.
Och ja, ik heb al zoveel kathedralen bezocht op mijn camino's dat we het hier snel voor gezien houden. Ze zien toch allemaol ut zelfde. Het is inmiddels half een en we gaan in de buurt een hapje eten. We hebben beiden wel zin in een Tostada met Iberico ham. Ik vraag of dit ook sin gluten kan. No problem.
Nou besjtel maar, besjtel maar, besjtel maar ich kèn ut nieët geluive. En inderdaad dae van Rúna zuut d'r ut zelfde oët as dae van mich.
Navraog gedaon no, no isse sin gluten.
Höb um mèr opgegaete. Hierna naar de supermercado voor brood sin gluten, bananen en frisdrank met veel suikers in.
Miene rugkzak plof bienao. Er kan niks meer bij.