Trier-Rome 2015/2016

 

 

Terugblik: Pelgrimstocht naar Rome

 

2015 Trier-Piacenza


Met veel enthousiasme begon ik 18 juni 2015 aan mijn pelgrimstocht van Trier naar Rome. Een tocht waar ik zo'n drie maanden voor nodig dacht te hebben. Omdat ik diabetes type-1 en coeliakie heb, moest er veel extra bagage mee. Mede hierdoor ben ik met een wandelkar gestart. In het Schwarzwald kreeg ik in de tweede week te maken met extreme hitte, temperaturen van boven de veertig graden. Ziek en totaal geen kracht meer, moest ik al na 2 weken stoppen. Gesloopt door de hitte, in combinatie met torenhoge bloedsuikerspiegels, zei mijn lijf: stop. Weer thuis dreigde er zelfs een ziekenhuisopname. Drie weken was ik thuis. Het herstel ging gelukkig vlotter dan ik dacht.

 

In die drie weken heb ik nagedacht hoe ik verder zou kunnen/willen gaan op mijn pelgrimstocht naar Rome. Een ding stond vast, het gewicht van mijn rugzak moest aanzienlijk omlaag. Wou ik dat bereiken, dan zou ik het restant van mijn tocht in 2 stukken moeten opdelen. Zo zou ik behoorlijk wat aan spullen voor mijn insulinepomp en bloedsuikermeter thuis kunnen laten en ik zou ook zonder wandelkar verder kunnen gaan. Na overleg met Thea heb ik besloten om terug te keren en dit jaar tot Piacenza te lopen. Op 26 Juli ben ik vertrokken naar Basel. Hier heb ik mijn weg weer opgepakt naar Lausanne, om daar over te stappen op de Via Francigena.

 

Genoten heb ik op de mooie wandelpaden door de Jura en langs de meren in het behoorlijk dure Zwitserland. De prachtige, maar zware klim naar de Grand St.Bernard. Omlaag door het Aostadal met zijn vele kleine dorpjes. Om uiteindelijk na de rijstvelden in de Po-vlakte, te eindigen in Piacenza. Door het warme en vochtige weer was het geen pretje om hier te lopen. Ik zou het niet nog eens doen. Het is me ook opgevallen dat hier niet veel pelgrims lopen. Soms voelde ik me eenzaam. Vooral 's avonds zou ik graag mijn ervaringen met andere pelgrims delen. Blij was ik dan ook, dat ik Jacques, de Fransman ontmoette in Martigny. Het klikte tussen ons en samen hebben we veel plezier gehad ongerwaeg. 

 

 

2016 Piacenza-Rome


In 2016 ben ik op 17 mei terug gegaan naar Piacenza, om mijn pelgrimstocht naar Rome een vervolg te geven. 

Terugkijkend naar dit deel van mijn tocht, moet ik constateren dat het zwaar is geweest. Misschien gezien mijn leeftijd van 64 jaar en mijn diabetes te zwaar voor mij. Een oorzaak wat zeker heeft meegespeeld was het slechte weer m.n. in de Apennijnen, maar ook de fikse verkoudheid die me parten speelde de laatste veertien dagen van mijn tocht. Ik was dan ook heel blij, dat Thea vanaf Siena met me mee is komen lopen.

Samen hebben we er van genoten, ondanks alle “troubles”.

 

Ongerwaeg trof ik genoeg pelgrims op dit stuk vanaf Piacenza. Hoofdzakelijk Italianen, maar ook Zwitsers, Duitsers, Belgen, Engelsen en Amerikanen. En gek genoeg, velen van hun hadden net als ik ook de Camino naar Santiago de Compostela gelopen. Sommige Italianen wel 2-3 keer. Zo kreeg ik vaak de vraag: wat vind je nou van de Via Francigena? Natuurlijk, er zijn velen wegen die naar Rome gaan. Over een ding waren we het snel eens: de Via Francigena gaat teveel over en langs drukke verkeerswegen, je komt dan ogen te kort. Ook waren de meesten het er wel over eens dat het een pittige tocht is. Maar wat mij het meest verraste was wel, dat de Via Francigena zich niet kon meten met de Camino in Spanje en dat verbaast mij. Voor de meeste zijn de Spaanse wegen, mooier en lieflijker.

 

Terugkijkend kan ik zeggen: het is koud geweest, het is nat geweest, maar vooral, het is ook heel mooi geweest. Vooral de dagen door de Apennijnen en de Toscane waren ondanks alles geweldig. Maar ook de drie dagen in Rome waren bijzonder mooi. Ik sluit af door iedereen te bedanken die d.m.v. een berichtje in het gastenboek, een telefoontje of een app-je ons gesteund hebben ongerwaeg. Dank je wel hiervoor.

Wat de toekomst verder in petto heeft voor een wandeling!! Misschien wel de Olavsway in Noorwegen, wie weet.

Ponte San Angelo met Castel San Angelo
Ponte San Angelo met Castel San Angelo

Donderdag 23 juni

 

Rome-Eindhoven-Reuver

 

Weer thuis

 

 

Om acht uur vanmorgen lopen we naar de taxistandplaats op de Vittorio Emanuele. Deze ligt gelukkig niet al te ver van de Piazza Navona af. Gelukkig maar, het is erg benauwd buiten. En met dae rugkzak op de poekel, zjweitse al sjnel. Rome heeft veel vaste standplaatsen voor taxi’s. De z.g. witte taxi’s zijn legaal, dus safe. Er zijn er ook altijd een paar aanwezig. Ze maken reclame met vaste prijzen voor vervoer naar de twee vliegvelden. Wij moeten naar Ciampino en de prijs is hiervoor dertig euro. Onze rit naar het vliegveld is een waar spektakelstuk. Doe mos mer eine chauffeur zien hiej in Rome.  Volgens mij moet dit een helse baan zijn. Want het is druk, druk en nog eens druk. Maar onze chauffeur slingert zich overal doorheen. Je moet hier eigenlijk vier ogen hebben. Twee voor de auto’s en twee voor de scooters. Wat die allemaal voor halsbrekende toeren uithalen, ongelooflijk. En as passagiers kense ut beste de auge toe doon!

 

Bewust zijn we vanmorgen al op tijd naar het vliegveld gegaan, om toch maar niet in die verkeers-chaos te komen. Onze vlucht is om vijf voor half een vanmiddag en we vliegen met Ryanair naar Eindhoven. Om half tien kunnen we al inchecken. Mooi, zo zijn we op tijd verlost van onze rugzakken. Op ons gemak kunnen we wat rondlopen, koffie drinken en een hapje eten. Om elf uur breekt de hemel open. Een enorme hoosbui gaat over het vliegveld. Ik zie een vliegtuig landen. Nee eigenlijk zie ik alleen maar een groot nevelspoor wat voorbij gaat. Om twaalf uur kunnen we aan boord en precies volgens schema gaan we de lucht in. Een uur en vijftig minuten gaat de vlucht duren. Vanuit mijn raampje heb ik een mooi uitzicht op moeder aarde. Volgens mij vliegen we ook een heel stuk langs de kustlijn. Als we de Alpen over zijn, die er prachtig bij liggen met hun besneeuwde toppen, zitten we boven Zwitserland. Duidelijk zie ik de Bielersee, Murtersee en het Lac Neuchatel. Hier heb ik vorig jaar op mijn eerste deel naar Rome langs gelopen. Het is een prachtig stuk. Kwart over twee precies landen we in Eindhoven. Wat is het benauwd en warm hier. Italiaanse temperaturen! Zwager Wim en schoonzus Annemiek halen ons op.  Om veer oer zien veur weer thoes “Oppe Ruiver”. Blij en moe, maar voldaan. Hoije

 

Piazza Navona
Piazza Navona

Woensdag 22 juni

 

3e dag Rome

 

Sixtijnse kapel

 

Op tijd op vanmorgen. We gaan al voor acht uur op pad naar de Sixtijnse kapel. Als we Vaticaanstad naderen, valt een ding ons meteen op. Heel veel militairen en politie zijn op de been. En dan maar niet te spreken over de grote aantallen mensen. Voordat we op het plein van de St.Pieter zijn, is onze handbagage al verschillende keren bekeken en gescand. Dat er zoveel veiligheid is en oh zoveel mensen heeft alles te maken met de audiëntie van Paus Franciscus op het plein voor de St. Pieter vanmorgen. Dit gebeuren begint om negen uur. Wij lopen door richting Sixtijnse kapel. Ongerwaeg worden we natuurlijk weer lastig gevallen door de "ticketverkopers", wat zijn ze toch weer opdringerig. Om half negen staan we in de rij voor een ticket. We moeten wachten omdat de verkoop van tickets pas om negen uur begint. Om negen uur komt er beweging in de rij wachtenden.

 

Als we binnen zijn, zie ik op grote schermen de paus in gesprek met mensen op het plein. Maar wat is het er vol. Na onze tickets te hebben gekocht, kunnen we ronddwalen door het Musei Vaticani met de Sixtijnse kapel. Ongelooflijk wat hier te zien is. Kruisjes, Monstransen, bustes, schilderijen en wat al nog meer.

Door de Sala della Biga met zijn prachtige plafondschilderingen lopen we door de Galleria Candelabri, de Galleria Degli Arazzi, de Galleria Della Carte Geografiche en de Appartamento di San Pio V naar de Sixtijnse kapel. Wat is dit meesterwerk van Michelangelo een lust voor het oog en overweldigend mooi. Die grieze hersencellen van os kriege dit neet gauw verwerkt allemaol. Er is veel bewaking en een priester spreekt ook nog even. Fotograferen is ten strengste verboden. Zij die het toch proberen krijgen gelijk te horen: No foto. Ze zien werkelijk alles. Wij gaan op een bank zitten die langs de twee lange wanden staan. Rustig bekijken we het indrukwekkende plafond. Wat een prachtige fresco's. Hier heb je gewoon vier ogen nodig om het goed gezien te krijgen. Hier vindt ook het conclaaf van kardinalen plaats als er een nieuwe paus moet worden gekozen. En asse um hunne zegke ze: Habemus Papam. We hebben een nieuwe Paus. Na al deze pracht en praal lopen we door verschillende galerijen naar de koffieshop. Nog nagenietend van al dit moois drinken we hier koffie met een stuk gebak er bij. Over een prachtige mooie grote wenteltrap dalen we af naar de uitgang.

 

Inmiddels is het half twaalf en lopen we terug richting St.Pietersplein. Een stroom van mensen komt ons tegemoet, omdat op het St.Pietersplein de audiëntie van de Paus is afgelopen. We horen dat de Basiliek tot twaalf uur gesloten is. En wat staat er nu al een sliert mensen voor. Na het passeren van de veiligheidscontroles gaan we naar het Pelgrimsbureau waar we al verschillende malen aan voorbij gelopen zijn. Nu gaan we naar binnen om te kijken wat hier is. Nou een mooie oorkonde ter gelegenheid van het Iubilaeum Misericordiae 2025-2016 met mijn naam opgedrukt krijg ik hier, na controle van mijn credenziale. Ook komt er nog een mooie stempel in mijn credenziale. Als we weer buiten staan is het heet. Poeh, poeh! Wat doen we nog. Door die combinatie van hitte, enorme drukte en het vele verkeer is de fut der biej os twieje waal ein bietje oet. We lopen terug naar ons relais om ons wat op te frissen. Hierna zoeken we een terrasje op om te eten. Dit wordt natuurlijk op de Piazza Navona. Hier is het gewoon heerlijk zitten. Een lekker koud pilsje vooraf gaat erin als hop. Hierna eten we weer heerlijk en natuurlijk, met een goed wijntje erbij. Als alles goed gezakt is, slenteren we nog wat door de steegjes om wat inkopen te doen en pikken nog een terrasje.
In de kerk van Santa Maria della Pace steekt Thea nog een kaarsje op voor pap en mam. Vandaag Is het alweer drie jaar geleden dat pap is overleden. Wat geit dae tied toch sjnel. Vanavond gaan we terug naar de Piazza voor een kleine hap en om miense te kieke. Morgenmiddag om half een vliegen we naar Eindhoven. Hoije.

 

 

hoog in de koepel
hoog in de koepel

Dinsdag 21 juni

 

2e dag Rome

 

Senore, madame: you want ticket??

 

Vanmorgen hebben we natuurlijk de tijd. Alles op ons gemak. Vandaag willen we de St.Pieter gaan bekijken en indien mogelijk de Sixtijnse kapel. Voor negen uur vanmorgen staan we weer in 't Vaticaan. Het begint er al behoorlijk druk te worden. Als we naar de detectiepoortjes lopen worden we opgehouden door de "ticketverkopers". Erg vervelend hoe zij hun werk menen te moeten doen. Zij proberen je tickets te verkopen voor het Museum, Sixtijnsekapel en nog enkele bezienswaardigheden. Om de paar meter wordt je aangeklampt. Prijzen variëren enorm. En al is het no, no, no, ze blieve dich hardnekkig volge. Bij de eerste luisterend we nog aandachtig. Als hij merkt dat we toch geen interesse hebben, vraagt hij of we geldgebrek hebben. I can give you reduction. No, no neet neudig. Het is misschien hun werk, maar ze zijn erg opdringerig. Het valt op dat het veel Pakistani zijn, de "verkopers".

Weer door de detectiepoortjes gaan we naar binnen de Basilica San Pietro in. Ogen kom je te kort, wat hier te zien is. Pracht en praal, maar het geeft wel een beetje een dubbel gevoel geeft. Enerzijds natuurlijk geweldig mooi en goed dat het allemaal onderhouden wordt. Anderzijds ook wel gênant dat hier door de eeuwen heen zoveel geld aan gespendeerd is. Na ons bezoek aan de de kerk, dalen we af naar de grafkelder waar de laatste rustplaats is van vele Papi's. De tombe van Petrus is wel heel apart. Hier kun je ook niet bijkomen. Weer eenmaal buiten gaan we op pad voor een bezoek aan de Sixtijnsekapel.

 

Ongerwaeg hierheen weer hetzelfde. De vervelende ticketverkopers. De Sixtijnse kapel ligt buiten de muur en er is veel volk op de been. Als we de hoek omslaan, schrikken we. Wat een rij mensen. Ja, allemaal voor de kapel en de wachttijd is ruim tweeëneenhalf uur. Waat noe?Koffie drinken, zegk ich taege Thea. Wij gaan zeker niet in die rij staan. Daar is het nu al veel te heet voor. Op een terrasje nuttigen we een heerlijke bak koffie. We overleggen wat te doen nu. Dan maar vandaag geen Sixtijnsekapel. Misschien morgenvroeg nog een poging. We gaan voor een bezoek van de "Cupola San Pietro". We lopen terug en moeten weer door de detectiepoortjes voor in de St.Pieter te komen. Eenmaal weer hierdoor is de rij gelukkig niet lang om een kaartje te kopen. Op verschillende bordjes word je geadviseerd wat je wel en niet moet doen om boven in de koepel te komen. Het zijn 551 trappen. Dit staat duidelijk vermeld. Dus mensen met b.v hartproblemen kunnen zich beter bedenken. Wij gaan het eerste stuk tot waar de koepel begint met de lift. Je komt uit in de binnenring van de grote koepel alwaar je een fantastisch uitzicht hebt naar beneden in de basiliek en naar boven naar de koepel. Je kunt er half omheen lopen. Prachtige mozaïeken langs de wanden zijn hier te zien. Buiten kun je over het dak van de St.Pieter tot bijna aan de grote beelden komen, die je ziet als je op de grond ervoor staat. Ja, dan naar boven met de trap. Nog 221 trappen. Via enge wenteltrappen ga je omhoog. Heel raar is de schuine trap in het bovenste deel van de koepel. Eenmaal boven heb je werkelijk een fantastisch uitzicht over Rome. Mijn fototoestel maakt overuren.

 

Weer beneden moeten we helemaal naar de andere kant om er uit te komen. Je kunt er maar op een plaats in en op een plaats er uit. Ein oer is ut al gewaes en veur kriege honger. Door de vele steegjes en straatjes lopen we richting de Piazza Navona. Ongerwaeg doen de etenaanprijzers hun best om je bij hun aan tafel te krijgen. Dat dit werkt zien we maar al te goed. Wij worden ongerwaeg aangesproken door iemand en zitten binnen no time op hun terras aan tafel. Hij heeft het druk, de buurman heeft het druk. Maar verderop waar niemand buitenstaat om je bij hun aan tafel te krijgen, zit werkelijk niemand. Wel sneu. Het eten is lekker, vers gemaakte glutenvrije spaghetti, wat wil je nog meer. Een wijntje erbij met een fles mineraalwater en.....het is hier goed toeven. Hierna zoeken we ons een plekje op uit de zon, op de Piazza Navona. Ut blief ein hiel sjoen plein. De terrassen rondom puilen uit van de hongerige toeristen. De kunstenaars zijn ijverig in de weer en wij, wij zitten dit allemaal te bekijken. Rond half vijf gaan we terug naar ons relais, met een lekker ijsje op de vuist. Een lekkere douche en wat slapen, dat doet goed. Vanavond gaan we terug naar de Piazza, lekker miense kieke. Hoije

 

P.s op de website: www.friezenkerk.nl staan enkele foto's van ons. Klik om deze te zien eerst op: naar de website Friezenkerk. Dan op: 12e zondag door het jaar - Rome 19 juni. Hoije.

 

 

 

Piazza Navona
Piazza Navona

Maandag 20 juni

 

1e dag Rome

 

Gisterenavond was voor het avondeten de voetwassing. De Confraternitas San Jacobeo, beheerd drie herbergen aan de Via Francigena. Deze in Rome is de laatste van de drie. Eerst wordt het ritueel van voetwassing en kussen uitgelegd. Dit gebeurt in zowel het Italiaans als ook in het Engels. De hospitalero's doen dit met volle overtuiging. Een hele ceremonie is het met zoveel pelgrims. Hier aansluitend zou het avondeten zijn. Maar helaas het duurt nog een half uur. Ich zegk taege Thea: ut wuerd eine late vanaovund. Maar we kunnen die tijd kletsen met andere pelgrims, waaronder de twee Nederlanders, Stefano en Ina en ook met de Duitser Heribert uit Daun. Ook treffen we hier Simon weer, die van Canterbury naar Rome is gelopen. Om half negen kunnen we dan aan tafel. De hospitalero's hebben heerlijk gekookt en het was gezellig tafelen. Wel gaan we met een opgeblazen gevoel naar bed.
Vanmorgen na een goed ontbijt en het spekken van de donativopot nemen we afscheid van de voortreffelijke hospitalero's en enkele bekenden. In principe mag je hier twee nachten blijven, maar wij hebben een ander onderkomen geboekt.

 

Eerst gaan we terug naar de St.Pieter voor ons testimonium. Dit wordt uitgereikt in de sacristie en je krijgt het door je credenziale te overleggen. Ongerwaeg hier naar toe lopen we langs de Tiber waar zwaarbewapende militairen en polizia staan, o.a bij een universiteit. Net als gisteren, hoe dichter je Vaticaanstad nadert, hoe meer politie en militairen. We komen de Amerikaan Aaron tegen. Die leuke vent van enkele dagen geleden. Hij heeft zijn testimonium in de hand en wijst ons waar we precies moeten zijn. Eerst weer door de detectiepoortjes en de rugzakken door de scan. Dan de Zwitsere Garde vragen om doorgang. Zij wijzen ons door naar de politie die tweehonderd meter verderop staat. Die verwijzen ons door naar een kantoortje om de hoek waar we een briefje op naam moeten afhalen voor toegang tot de sacristie. Hier leveren we het briefje met de credenziale in en wachten rustig af. Uiteindelijk krijgen we een mooi testimonium dat op perkamentpapier is gedrukt, voorzien van gouden zegel en stempel van Vaticaanstad.
Ook onze credenziale krijgen we terug met een stempel van de St. Pieter. Het is mij opgevallen dat je, om bij de sacristie te komen, door veel controles moet. Wij willen de St.Pieter bezoeken maar zien hier al snel vanaf, omdat we de rugzak op hebben. Om aan de andere kant weer door alle detectiepoortjes te moeten, nee daar hebben we vandaag geen zin meer in. Morgenvroeg staat dit als eerste op het programma.

 

Veur gaon opzeuk nao ozze "herberg": Relais Arco della Pace. Deze moet in de buurt van de Piazza Navona liggen. Na enig zoek en speurwerk komen we aan op deze geweldig prachtige Piazza. Erg indrukwekkend, oh zo mooi. Nu nog het relais proberen te vinden. Door heel smalle steegjes staan we voor de deur van een hoog gebouw. We bellen aan en de deur wordt automatisch geopend. Als we beneden de hal binnenkomen, schrikken we ons een hoedje. Waar zijn we hier terechtgekomen? In de hal ligt allerhande rotzooi en als we van alle lege flessen die er liggen statiegeld zouden innen, kunnen we nog wat langer in Rome blijven. Het relais is op de derde verdieping gevestigd. Gelukkig is hier wel alles proper en schoon. Onze kamer schijnt nog niet helemaal klaar te zijn. We gaan lekker op het dakterras in de zon zitten. Wat een uitzicht. Na ons geïnstalleerd te hebben, gaan we een hap eten in een van de vele Osteria's hier. En dan is de zon weg, het regent en onweert buiten behoorlijk. Ook merk je binnen dat het afgekoeld is. Waar we zitten te eten tocht het behoorlijk. En dao biej hubbe ze onnoch de deure wiet aopesjtaon. Hierna snel terug naar ons relais.
Even een uurtje plat. Later op dag gaan we naar de Piazza Navona toe. Rondom voorzien van bijna allemaal terrasjes. Druk is het er. Veel kunstenaars staan er hun waar en kunsten te tonen.
We lopen de Chiesa Sant' Agnese di Agone binnen. Hier begint net een concert van het St. Louis festival Chorus. Die maken een toer door Italië. De leden van dit koor bestaan uit een samenstelling van leden van het Manchester United Methodist Church Chancel Choir en van het St. Louis Symphiny in Unison Choir. Prachtig concert. Het duurt ongeveer een uur. Daarna nog wat boodschappen doen want we moeten zelf voor het ontbijt zorgen. Het is weer gezellig druk op alle piazza's. We kijken hier en daar nog wat naar de kunstuitingen. Sjoen, sjoen. En den houwen veur de pin der in en gaan terug naar onze kamer. Buena Sera!
Oet sjei ich met get wat ich de letste daag hub opgesjreve. 

 

 

 

Ongerwaeg

 

Ich waas ongerwaeg,
de waeg haaj mich mit genaome.

Ich ging van dörp nao dörp,

van sjtad toet sjtad.

Omlieg en omhoeg,
soms nao links en soms nao rechts

Mer auchwaal uns omgekierd.

 

Ich waas ongerwaeg,

de waeg haaij mich mit genaome.

Haaj ich ein doel, ich dink ut waal,
zeker toen ich donder biej kwaam.

Ich leep zoewe als de waeg leep,
auch euver noejt gelaupe paej.

 

Ich waas ongerwaeg,
de waeg haaj mich mit genaome.

Waas de waeg sjoen, den zong of floot ich,
vraog de waeg tevuul, den vervlookte ich um.

 

Ich waas ongerwaeg,
de waeg haaj mich mit genaome.

Keek ich allein nao ut oetzich,
den loog ich waal us op mien sjnoet.

Lette ich allein op mien veut,
den miste ich det oetzicht.

 

Ich waas ongerwaeg,
de waeg haaj mich mit genaome.

De letste bladzijje hub ich omgesjlaege,
ich hub mien book oet.

 

Ich waas ongerwaeg,
de waeg haaj mich mit genaome.
Hae luut mich neet mier los.

 

 

 



veur zien der
veur zien der

Zondag 19 juni

 

Monte Mario-St.Pieter. 8 km

 

Rome, we komen.........aan

 

Wat zenuwachtig sta ik vanmorgen op. De laatste kilometers komen er aan. Na een uitgebreid ontbijt, zijn we om half acht op pad. Heel mooi is het dat "Mary" de route automatisch heeft aangepast t.o.v mijn route. Zo hoeven we niet te gaan zoeken om op de via Francigena te komen. Det haet Marie al veur mich gedaon. "Mary" loodst ons door vele straatjes en steegjes naar de ingang van een park. Hier pakken we de markeringen op en komen zo uit bij een mooi uitzichtpunt over de stad Rome. De koepel van de St. Pieter steekt boven alles uit. Hierna gaat het alleen nog maar omlaag. Het pad, wat geplaveid is met dikke stenen, gaat via achttien haarspeldbochten omlaag. Eenmaal beneden gaat het over een lange weg naar de St. Pieter toe. Gelukkig is er nog niet veel verkeer op straat. Hier en daar een fietser of zelfs een peloton hardlopers. Ut zalle waal de Vaticaanrunners zien, dachten veur. Hoe dichter we Vaticaanstad naderen, hoe drukker het wordt.

 

Bij aankomst zien we dat de veiligheid hoog in het vaandel staat. Ongelooflijk hoeveel Polizia en carabiniera op de been zijn. Voordat we de Piazza San Pietro op kunnen, worden we eerst gecontroleerd alsof we op een vliegveld zijn. Alles gaat in bakken en door veiligheiddetectors. Thea moet zelfs twee keer door 't poortje. Twee keer begint het ook te piepen. De politieman denkt dat het aan de wandelschoenen ligt. Maar hij vertrouwd op haar eerlijke gezicht. Hij zegt lachend: no bomba a scarpa's e.....? Naturelmento, no. En dan staan we op het plein, waar het steeds drukker wordt. De rij mensen die de St. Pieter in willen, zwelt aan. Daar sluiten we niet bij aan. Een Amerikaanse toeriste vraag ik om een foto van ons twee te knippen. Geen probleem, als ik er ook een van haar maakt.

 

Wij gaan naar de kerk van de Friezen, een Nederlandse kerk in Rome vlakbij de St.Pieter. We worden hier hartelijk ontvangen en de pastoor neemt ons mee naar boven. Hier schrijft hij een oorkonde uit op onze naam. Deze zal ons overhandigd worden tijdens de eucharistieviering die om half elf begint als het allemaal past. Want er zijn meerdere intenties tijdens deze dienst. Het is een mis met zes Hiere. Als dit altijd zo is! Ik denk het eigenlijk niet. Heel druk is het er niet. Maar er is ook een afscheidsdienst voor een van de pastoors. Misschien daorom die zes Hiere. Na de eucharistieviering, maar voor de afsluiting wordt er aandacht geschonken aan enkele bijzonder intenties. Een echtpaar uit Limburg die hier met hun kinderen hun koperen bruiloft vieren. Dan worden wij naar voren gevraagd. De pastoor vertelt een kleinigheidje over onze tocht. Dan krijgen wij de oorkonde overhandigd. Voor mij een emotioneel moment. Mijn ogen blijven hierbij niet droog. Een echtpaar dat naast ons zit en waar de vrouw oorspronkelijk van uit Baexem komt, maakt voor mij enkele foto's. Na de mis is er nog koffie drinken buiten voor de kerk. Dat ik mijn tocht in de Friezenkerk heb mogen afsluiten betekent veel voor mij. Een waardige afsluiting van mijn tocht naar Rome. En heel fijn dat ik dat samen met Thea heb mogen doen.

 

Om twaalf uur zijn we op het St. Pietersplein voor de zegen van Paus Francesco. Heel indrukwekkend om dit met zoveel mensen te mogen mee maken. Muisstil is het er, ongelooflijk. Hoog boven in zijn raam spreekt hij de menigte toe. Je ziet het aan de rode loper die uithangt, waar je moet kijken. Indrukwekkend. Dan gaan we op zoek naar een stadsplan. Hierna op pad naar onze slaapplek welke drie kilometer verder in de wijk Trastevere ligt. Onze slaapplek is bij de: Suore Missionarie Francescane del Cuore Immacolato di Maria. De herberg daar wordt gerund door: Spedale della Provvidenza di San Giacomo e San Benedetto labre. Zoewe alles biej elkaar eine ganze mondj vol. Ongerwaeg hierna toe eten we in een osteria aan de Tiber. Om twee uur komen we aan bij de herberg, maar deze gaat pas om drie uur open. Den mer ein lekker pilske pakken op ein terrasje. Geit der mit zoe ein waer waal in. Tegen drie uur gaan we terug en zien dat de herberg open is. Na inschrijving en registratie en stempelen van onze credenziale wordt ons het reilen en zeilen van de herberg uitgelegd. Hoije
De rest kumt morgen.

 

La Storta, het enigste mooie
La Storta, het enigste mooie

Zaterdag 18 juni

 

Formello-Monte Mario 33 km

 

Ongelooflijk wat een rotzooi

 

Uitgeslapen, een goed ontbijt, een prachtige blauwe lucht. De daag ken al neet mier kapot! Rond acht uur zijn we weer op pad. De eerste uren is het heerlijk lopen. Door bossen, langs hoge hagen en uit de zon. Vandaag wordt het een warme dag volgens de meteorologen. Dik dertig graden wordt gemeld. Dat het weekend is, merken we al vroeg aan de vele mountainbikers, die ons voorbij suizen. Zitte ze weer op ozze waeg. Na een fikse afdaling komen we terecht bij de bergbeek Torrente Valchetta. De grote stapstenen voor aan de overkant te komen, liggen er nog in. Maar we kunnen over een nieuwe brug die is aangelegd. Hier pauzeren we even. Thea zien tienkes doon weer pien. Als we weer op pad zijn, komt ons een taxi tegen. Eine taxi in de boesj, boesj! Waat mot dae hiej!! Wij gaan aan de kant zodat hij voorbij kan en lopen door. Even later komt de taxi ook terug. De chauffeur belt en maakt hevige gebaren. Er zit niemand bij hem in de taxi. Hij is waarschijnlijk zijn clienti kwijt. We lopen omhoog en komen uit in Isola Farnese op de via Cassia. We willen wat drinken bij een ristorante. De cheffin staat buiten bij het zwembad en heeft duidelijk geen zin in twee landlopers. Ristorante chiusi! Dan maar verder. Met eine nek as sjoerpepier.

 

Het gaat alleen maar omhoog naar het La Storta. Het plaatsje doet zijn naam alle eer aan. Wat een troep en vetzooi is het hier langs de via Cassia. Het zal zeker niet aan de gemeente liggen.
Om de de honderd meter staat een hele batterij aan containers, zowel links en rechts. Maar er wordt meer langs de containers gedumpt dan er in. Wat een troep, bah, bah en het stinkt ook nog eens. Maar ja, helaas zullen we hier overal langs moeten, of we dat nou willen of niet. Geen keus verder omdat op de weg ook enorm veel verkeer is. Kent geur uch det ein bietje veurstelle hoe det zo get der oet zuut! Stank en uitlaatgassen krijgen we vandaag als toetje erbij. Het getoeter van nerveuze Italianen nemen we op de koop toe. Hier vinden wij dus niks aan!! In La Giustiniana willen we overnachten, zodat we morgen maar een vijftiental kilometers hoeven te lopen naar de St.Pieter. Maar het pakt allemaal heel anders uit.

Ik bel alle adressen uit mijn gids, maar helaas: no camera meer. Dan probeer ik het maar op de volgende plaatsen op de route, zoals: Ottavia en Saint Onofrio. Ook hier krijg ik te horen, no camera. Op de meeste plaatsen vanaf maandag weer. Wat noe te doon?

 

We zoeken maar eerst een barretje op om even te zitten en te kijken hoe nu verder. Thea zegt: "als we nu eens met de trein verder naar Monte Mario gaan, een afstand van zo'n acht kilometer. Daar zal toch zeker wel iets te vinden zijn". Zo hoeven we morgenvroeg ook niet langs die ellendige weg te lopen. Ik heb mijn bedenkingen, maar vind het goed. Een geluk hebben we, de sjtatie is doenbiej. Nao wat geklungel en gehannes aan de kaartautomaat, zitten veur om kwart euver twiej in de trein. Tien minuten later staan we Monte Mario. Een man wijst ons de weg naar de albergo van de Suore Carmelitane. Deze heb ik ook al willen bellen, maar krijg er geen gehoor. Als we voorbij een barretje lopen, vragen we nogmaals de weg. Ik zie op de ruit WiFi-free staan. Snel maar naar binnen. De alleraardigste barman doet enorm zijn best om voor ons een slaapplek te vinden. Hij belt vele adressen, maar helaas alles zit vol. Intussen loopt Thea naar de Suore Carmelitane toe. Als zij terug komt, heeft een zuster haar verteld dat dit klooster helemaal de andere kant uit ligt. Zo'n drie kilometer verder terug. De barman vertelt ons dat de drukte komt omdat het weekend is. Alles is dan geboekt door Italianen die naar het Vaticaan gaan op zondagmorgen. Dan maar Booking.com raadplegen. Ook hier is al veel volgeboekt. Maar ik vind toch wat tegen een redelijke prijs. Het hotel ligt wel vier kilometer verderop, maar we boeken het. We bedanken de barman hartelijk voor zijn hulp en gaan op pad. Heet is het en weer langs die klote weg. Ein diek oer later komme veur aan biej hotel Zone. Een modern hotel maar het boeit ons gene ene moer. We zijn verschrikkelijk blij dat we een bed hebben, na deze doodvermoeiende dag. Negen uur zijn we ongerwaeg geweest. Dik 26 kilometer gelopen, hierbij veel zoek km. Na een lekkere douche, snel de loopspullen nog gewassen. Om half zeven kunnen we hier ook eten. Gelukkig maar, dat we daar niet meer voor op zoek hoeven te gaan. Op tijd naar bed. De fut is op en de piep is oet. Hoije.

ongerwaeg naar Formello
ongerwaeg naar Formello

Vrijdag 17 juni

 

Sutri-Formello 34 km (13 km met de bus)

 

Zaoletrein-autobus-zaoletrein

 

Gisterenavond hebben we nog de kathedraal Maria Assunta bezocht in Sutri. Wat een prachtige kerk, die voorzien is van vele kleuren marmer. Hoe kun je in godsnaam zo'n groot gebouw hier in dit oude centrum neer gezet krijgen. Dit heb ik mij vaak afgevraagd ongerwaeg. Dit is natuurlijk neet de ierste kerk diej ich zeen. Na een goede nachtrust staan we op tijd op. Met een lekker ontbijtje achter de kiezen, gaan we om half acht op pad. Sutri uit, gaat over een steile weg omlaag. Bij het archeologisch park pakken we de route weer op. We zien in de lavarotsen op verschillende hoogtes vele gaten. Deze behoren tot de Necropolis, de enige Etruskische dodenstad. Heel bijzonder. Verderop gaat het weer een flink stuk langs de verharde weg. Het verkeer raast je weer langs de oren. Dit is sjit om hiej weer langs te motte laupe. Oetkieke geblaoze! We gaan richting Trevigano en kunnen gelukkig deze weg verruilen voor een landweg. Via Sutri-Vallicella lopen we door naar Monterosi.

 

Gisteravond hadden we besloten om in Monterosi de bus te nemen naar Compagnano di Roma. De afstand van 34 km is te groot, zeker nu. De bus zal vertrekken om kwart voor tien. Inmiddels is het al half tien. De bushalte moeten we nog zoeken en zeker een tabbaci waar we de kaartjes kunnen kopen. We haasten ons over de "hoofdstraat". In 't voorbij gaan "ciao e autobus" roepend naar Gulio, Francesco en Natale die al bij een barretje zitten te pauzeren en van verre al zwaaien als ze ons zien. Na nog wat vragen, hebben we de kaartjes gekocht en de bushalte gevonden. Binnen enkele minuten stoppen er drie bussen. De derde moeten we hebben. In Campagnano di Roma aangekomen, drinken we eerst koffie. Wat een druk stadje. Veur kriege der genne kiek op! Maar gauw weg hier en alweer langs een drukke weg. Tjuu nog uns aan toe. Heel even denken we, als we via een trapje de weg verlaten en over een bospad verder gaan, dit valt mee. Een verkeerde gedachte. Een stuk verder komen we weer op dezelfde weg uit. Steeds stijgend gaan we "boven" links af richting het zwembad. Dalen moeten we en niet zo zuinig ook, om vervolgens weer fiks omhoog bij het zwembad uit te komen.

Via de aanwijzing op een bord met "via Francigena" en "Sanctuari Madonna del Sorbo" gaan we naar links om deze weg te volgen. Steeds gaat het omhoog en omlaag. De mooiste huizen liggen hier met lange oprijlanen en veel bloemenpracht, vooral rozen en oleanders. Ook komen we langs een enorm golfcomplex, wat hier prachtig ligt. Het ziet er geweldig uit. Uiteindelijk komen we bij een splitsing waar we rechts omlaag moeten.

 

Laat nu de Sanctuari Madonna del Sorbo rechtdoor en .......weer fiks omhoog liggen. Toch wil ik er gaan kijken en zeg tegen Thea dat we hier maar een grote pauze houden. Ut is auch aetenstied. De kerk is mooi en er is een stempel aanwezig. Maar wat een rust heerst hier. In de koepel boven het altaartje is een mooie fresco te zien. Buiten op een bankje genieten we van onze karige "maaltijd". Zitten we net rustig zie ik opeens Hubert met zijn vriendin aankomen. Die heb ik twee weken geleden voor het laatst gezien. Elk jaar maken ze samen van april tot oktober wandelingen. Nu naar Rome en dan gaan ze trekken door de Alpen. Slapen doen ze veel in hun tent. Rugzakken wegen respectievelijk 15 kg en 18 kg. En ut zien maar ein paar hiele sjmale. Hubert hoort zichzelf graag praten, dus niet mijn type. Ik zeg zachtjes tegen Thea: Doot dich de sjoon maar vas aan. En dan is het "Tschuss und auf widersehen" en weg zijn we. Het is dan nog een uurtje lopen naar Formello.

 

Ongerwaeg gat het over een rustige weg door het natuurpark, Parco di Veio. Langzaam gaan we steeds verder omlaag en ik denk hierbij het mijne. Thea hoor ik achter mij al zeggen: potverdorie, zegk neet det dit sjtedje auch weer op eine berg ligk. En ja hoor, we moeten er nog eens flink tegen aan het laatste stukje. Steeds weer die extra inspanning aan het einde van een loopdag. Via een drukke straat gaan we naar het oude centrum. Zoeken de touristinformatie op en vragen waar een slaapplek is. Ook krijgen we hier een timbre voor in de credenziale. Het meisje vertelt ons dat aan de overkant een Ostello van de kerk is. Voor mij, maar ook voor Thea geen ostello's meer. Ich bun krank genog gewaes. Wij lopen eerst eens door de lange straat die door het oude centrum loopt. Maar helaas, na wat rond vragen is hier bar weinig. We lopen maar weer terug naar de oude stadspoort en vragen in een leuke bar waar een B&B is of een Albergo. De man achter de bar gaat met ons naar buiten en wijst ons de weg naar B&B La Meridiana. Thea belt aan en een vrouw maakt open. Ah Pellegrini, si. Ik vraag haar naar de prijs. Oei boven ons budget. Toch nemen we het en zo komen we terecht in een juweeltje van een oud huis. Fantastisch mooi. Och, det mot toch kenne! Hoije.

 

 

de oude stadspoort in Sutri
de oude stadspoort in Sutri

Donderdag 16 juni

 

Monasterio Benedettine-Sutri 23 km

 

Alle wegen leiden naar.....Rome

 

Vanmorgen om zeven uur zitten we al aan een lekker ontbijtje. Geen non meer te zien. We horen dat 't buiten flink begint te waaien en te donderen. Oei, oei! Buiten gekomen regent 't flink. Dan nog maar eerst de kloosterkerk in. En ja hoor, daar zitten de zusters al stil in gebed te wachten op de pastoor, die even later arriveert. Maar daar wachten wij niet meer op. Het regent niet meer, de temperatuur is heerlijk en samen met de drie Italianen gaan we op pad. Het waait wel behoorlijk hard, maar gelukkig hebben we de wind in de rug. Een stuk verder krijgen we deze echter vol in het gezicht. Mer veur twieje Ruiverse windjbuujels laote os neet kenne. Want wiej de winjd weit zoewe weit mien jeske. Zo lopen we verder door gigantische hazelnootplantages. Prachtig rustig lopen is het hier. Op het gekef van honden na, die de omheinde stukken moeten bewaken. Is mer good det ze achter de draod zitte.

 

Op de verharde weg richting Capranica treffen we twee Nederlandse fietssters, Mientje en Leentje uit de buurt van Hoorn. Alle vier vinden we het leuk om effe de eigen moedertaal te kunnen spreken. De Italianen lopen door. De dames weten niet of ze de goede richting uitgaan. Samen bekijken we onze gidsen en ze gaan inderdaad de verkeerde kant op en ik zet ze weer op 't goede pad. Na nog wat ervaringen te hebben uitgewisseld lopen we door. Even later fietsen ze ons vrolijk fluitend voorbij, nu wel de goede kant op. In Capranica houden we even pauze bij een barretje waar Gulio, Francesco en Natale net weggaan. We drinken wat en lopen dan door 't oude centrum met weer mooie gebouwen en klein steegjes, met aparte hoekjes. En overal een overvloed aan bloemen en planten op balkonnetjes en trapjes. Alles wordt hier mooi benut. Als we aan de andere kant van het stadje via trappen afdalen, sla ik links af. Thea laat op zich wachten, trappen af vindt haar knie niet zo'n succes. Beneden aangekomen loopt ze gewoon recht door. "Wat duit det noe" denk ik. Ik roep haar toch maar gauw. Oeps foutje. Snel staat ze weer bij me en lopen we verder.

 

Dan komen we bij een T-splitsing en de route wijst naar rechts. Een driehonderd meter verder moeten we ineens linksaf. Dit lijkt mij niet logisch. Ik roep de hulp in van "Mary". Eens kijken wat ze voor mij in petto heeft. Maar "Mary" houdt al een poosje de mond. Ik kom er niet achter wat de oorzaak van haar zwijgen is. Anders had ze mij al gewaarschuwd op het moment dat we van de route afweken. We lopen terug naar de splitsing en zien hier ook een aanduiding naar links. Ja, deze moeten we hebben. Tja, alle wegen leiden naar Rome. Na een lang zeer vervelend stuk over asfalt te hebben gelopen met best wel veel verkeer , komen we aan in Sutri. Althans onderaan. We besluiten om hier te overnachten en maar omhoog te lopen. De puf is der gans oet. We lopen naar het oude centrum. Bij een restaurant houdt een man ons al een menukaart onder de neus. "Menu di Pellegrini €16". Dat doen we maar. Heerlijk gegeten hebben we hier. Voor een overnachting gaan we naar Albergo Sutrium. Deze albergo staat in mijn gids genoemd. We vinden hier een kamer voor een prezie di pelerine met ontbijt. De kamer is netjes. Gauw douchen, loopspullen wassen en dan gaan we achter de stadspoort op de Piazza del Comune wat drinken op een terras. Ook voor de plaatselijke bevolking is deze piazza blijkbaar de ontmoetingsplek. Terwijl de bambini's al spelend over het plein rennen, kletsen de oudjes de laatste dorpsroddels aan elkaar door. Een genot om te zien.
Ik hoop wel dat de kuur snel aanslaat, want ik knap niet echt op. Ik ga op halve kracht en niet meer. Als het zo doorgaat, kom ich noch nao Rome toe aan 't kroepe. Thea zegt: den busse pas unne echte pelgrim, want die kroepe auch ut letste sjtukske. Hoije

 

page loading