Olavsway 2017

 

Vikingstrijder – Koning – Heilige

 

 Olav Haraldsson (circa 995-1030)

 

  

Olav Haraldsson was een stoutmoedige Viking die al op jonge leeftijd met zijn makkers op veroveringstocht ging. Aanvankelijk nam hij deel aan de beruchte Vikingentochten, naar men zegt om de Zweedse moordenaars van zijn vader te wreken. Op een van die tochten kwam hij in Engeland in aanraking met het christendom en bekeerde zich. In 1010 liet hij zich dopen in de Franse stad Rouen en had hij zijn roeping als Christen gevonden. Hij was koning van Noorwegen van 1015-1030. Hij stichtte ook het bisdom Trondheim.

 

In de volksverhalen is hij niet alleen de meedogenloze Viking die het woord verspreidde, maar ook een zachtaardige apostel, die naar de behoeften van armen en boeren luisterde. In 1028 moest hij vluchten voor aristocraten die vonden dat hij hen te veel privileges afpakte. In 1030 keerde hij terug om opnieuw de macht te grijpen, maar hij sneuvelde in de slag bij Stiklestad, die nog elk jaar op 29 juli wordt herdacht. Demonstratief wierp hij toen zijn zwaard weg, omdat hij voor het eerst niet op zijn eigen krachten maar op die van God vertrouwde. Zijn lichaam werd naar Nidaros het huidige Trondheim gebracht en begraven aan de oever van de rivier de Nidelva.  Er zouden wonderen gebeuren rond zijn graf. Bij het opgraven van zijn lichaam in 1031 een jaar na de veldslag, bleek dit nog geheel intact: met een blozend gezicht, groeiend haar en nagels en nog bloedende wonden. Olav werd heilig verklaard. Daarmee kreeg ook Scandinavië een pelgrimsoord. Aangemoedigd door de katholieke kerk, die zijn positie wilde verstevigen, ontstond een ware cultus rond Sint Olav.

Als martelaar werd hij onder de vloer van de Nidaroskathedraal in Trondheim begraven. Olavs zwaard staat in het Noorse wapen en komt ook terug in het volkslied. Zijn roem is bovendien terug te vinden in de kerk in Bethlehem waar hij zijn eigen pilaar heeft: nummer 5, ‘Rex Olav Norway’.

  

In 1070 werd begonnen met de bouw van de kathedraal in Trondheim. Het toenmalige Nidaros vormde samen met Santiago, Rome en Jeruzalem een van de vier belangrijkste christelijke pelgrimsoorden. Zijn graf groeide uit tot een bedevaartplaats. Vanwege zijn pogingen om Noorwegen tot het christendom te brengen wordt hij als martelaar vereerd; hij kreeg de eretitel 'Apostel van Noorwegen'; daarnaast wordt hij vereerd als de grote voorvechter van de Noorse eenheid en onafhankelijkheid.  (div.bronnen)

 

   

 

 

noorwegen7noorwegen10muskusolavnoorwegen9

Donderdag 13 juli

 

Ter afsluiting.

 

Een pelgrimstocht gaan lopen in Noorwegen, iets waar ik vorig jaar al mijn zinnen op had gezet. Mensen in mijn omgeving vroegen mij: is daar ook een pelgrimsweg? Op 9 juni 2017 vloog ik naar Oslo. Hier zou ik mijn drie medepelgrims treffen, die ik had leren kennen op het Olavsforum. Onze start op 10 juni in Oslo was stroef, heel stroef. Met als resultaat dat ik, na twee dagen lopen, overbleef met Runa uit IJsland, een vrouw van mijn leeftijd. Beter had ik het niet kunnen treffen. Een plezierige vrouw en bovenal een ervaren loopster op diversen pelgrimswegen. Ze wist heel goed waar ze aan begon en was heel blij dat ze met mij samen verder kon gaan. Alleen had ze dit niet aangedurfd. Samen hebben we deze pelgrimstocht tot een goed einde gebracht. Daar zijn we blij mee, maar zeker ook trots op.

 

Runa en ik ondervonden onderweg hoe zwaar het was. Steeds veel venijnig klimwerk en dat vanaf dag één. Maar de natuur en de weidse vergezichten maakten veel goed. De markering van de Olavsweg is goed. Al waren er op cruciale punten waar het beter kon. Maar dan had ik nog altijd “Mary” mijn G.P.S. die zorgde dat we op het goede pad bleven. Toch waren er ook stukken bij, waar ik mij afvroeg, ben ik nu op een pelgrimsweg, of ben ik bezig met een survivaltocht. Zo zwaar en deels gevaarlijk was het soms. Onze dagen op en over de Dovre fjell, grandioos. Of de zon nu scheen, of het regende of sneeuwde en steenkoud was, het maakte ons niks uit. Hier boven lopen was het absolute hoogtepunt. De dagen op de fjell maakten onze tocht tot een ware pelgrimstocht. Alle ingrediënten hiervoor waren aanwezig. Mijn gedachten gingen onder het lopen vaak terug in de eeuwen. Wat moeten de pelgrims in die tijd hebben afgezien. Zij hadden geen dure wandelschoenen of een rugzak die als gegoten op je rug plakte. Laat staan goede kleding of een warm onderkomen.

 

De velen officiële pelgrimsherbergen,  meestal liggend op het erf van een gård (boerderij)  waar de herberg was gevestigd in een oude verbouwde Stabbur (voorraadschuur). Wat opviel onderweg, was de vriendelijkheid en belangstelling van de mensen. Of het nu op onze slaapplek was in een pelgrimsherberg bij de boer, of in een pelgrimscenter, of zo maar onderweg bij mensen thuis aan de keukentafel. Het was fantastisch hoe gedreven deze mensen waren om het de pelgrims naar de zin te maken. Menigmaal werd er ‘s avonds voor ons gekookt. Het kon gewoon niet op. Een bijzondere ervaring.

 

Beiden waren we tenslotte dan ook heel blij toen we de groene toren van de kathedraal voor het eerst zagen opdoemen. Hand in hand liepen we het plein voor de Nidarosdom op, met tranen in onze ogen. Tranen van blijdschap, maar ook tranen van verdriet. Onze wegen zullen zich hier na een diner die avond scheiden. Runa: bedankt dat je mijn medepelgrim was. Wat de toekomst brengt, ik weet het niet. Oude pelgrimswegen, die ik nog graag zou willen lopen, zijn er nog genoeg. We zullen t.z.t. wel zien.

 

Tot slot. Ongerwaeg en zeker op de fjell kwam steeds het lied Eagle van ABBA in mij op. Zo erg zelfs dat ik dacht, ik droom niet. Nee, ik ben die adelaar die over bergen, bossen en zeeën vliegt.

 

They came flyin' from far away, now I'm under their spell 

I love hearing the stories that they tell.

They've seen places beyond my land and they've found new horizons

They speak strangely but I understand

 

And I dream I'm an eagle

And I dream I can spread my wings

Flyin' high, high, I'm a bird in the sky

I'm an eagle that rides on the breeze

High, high, what a feeling to fly

Over mountains and forests and seas

And to go anywhere that I please

 

As all good friends we talk all night, and we fly wing to wing

I have questions and they know everything

There's no limit to what I feel, we climb higher and higher

Am I dreamin' or is it all real

 

Is it true I'm an eagle

Is it true I can spread my wings

Flying high, high, I'm a bird in the sky

(I'm an eagle)

I'm an eagle that rides on the breeze

High, high, what a feeling to fly

(What a feeling)

Over mountains and forests and seas

And to go anywhere that I please

 

Nidarosdom
Nidarosdom

Dinsdag 11 juli

 

Sundet Gård - Nidarosdom (Trondheim) 22 km

 

Het is afgelopen, we zijn er

 

We schrikken vanmorgen. Het is onze laatste dag en het regent pijpenstelen. Ut is toch neet te haope det veur als verzaope katten aankomen. Maar eerst naar het ontbijt. Om acht uur staat een uitgebreid ontbijt op ons te wachten. Karon en John hebben het goed voor mekaar. Voor mij heeft Karon zelfs een heel glutenvrij brood gebakken. Ze vraagt mij of het lekker is. Natuurlik is det lekker, boetes hoes sjmaakt ut altied baeter. Om half negen lijkt het droog te zijn. Dus afscheid nemen, rugzak op de poekel en weg. De Duitse pelgrims hebben schijnbaar tijd genoeg. De laatste dag vandaag, maar wel een die bijna de hele dag omhoog en omlaag zal gaan. Dat merken we de eerste km al. Drie opeenvolgende pittige klimmen komen er aan. Op de laatste klim rijden de Duitse pelgrims in hun busje ons voorbij. En maar zwaaien en maar zwaaien. Een uur later zien we hun busje en auto op een parkeerplaats staan. De man van deze Duitse organisatie zit zich in de auto schijnbaar te vervelen. Achter deze parkeerplaats lopen we weer het bos in. Omhoog, omlaag, over planken en door de zomp gaan we verder. Ongerwaeg passeren we de Duitse pelgrims. Daniël windt zich erover op, hoe zij dit doen. Je kunt het er mee eens zijn of niet, iedereen doet het op z'n eigen manier. Ik heb hier niet zo'n moeite mee.

 

Langzaam nadert Trondheim. Een ding is zeker, we moeten helemaal omlaag naar zeeniveau. Bij het binnenlopen van Trondheim begint het weer te regenen. Maar wat maakt het uit. Alle zaegen kump van baove, dus auch dae van de H.Olav. Om kwart voor twee staan we voor de Nidarosdomen. Het besef dat het afgelopen is, is er nog niet. Runa komt naar mij toe en emotioneel vertelt ze mij: Ger I'm so proud of us, we did it. Ich ken zelf auch neet väöl zegge. Auch bie mich komme de emoties los. Nadat we de nodige plaatjes hebben geschoten gaan we naar het pelgrimscenter dat hier vlakbij ligt. Bij aankomst krijgen we de nodige complimenten omdat we vanaf Oslo de hele weg gelopen hebben. Daarna het officiële gebeuren. Er worden stempels van de kathedraal en pelgrimscenter in onze credendial gezet en we krijgen de Olavbrev. Het officiële document, dat voorzien is van een mooie stempel. Er wordt ons verteld dat vanavond om zes uur de pelgrimsmis is in de kathedraal. Mooi, daar gaan we met z'n allen naar toe. Dit is dan een mooie afsluiting van een bijzondere pelgrimsweg. Na een warme douche ga ik er op uit voor nieuwe kleren. Ich mot ein paar meutjes kleiner hubbe. In een enorm groot winkelcentrum vind ik een jeansshop waar ik direct slaag. Een nieuwe broek en een nieuwe zomertrui. Alles voor de helft van de prijs. Ich sjtaon der weer aafgelek op, mot ich zegge. Allein get sjmaler gewaore.

 

Om kwart voor zes lopen we al door de Nidarosdomen zoals hij officieel heet. Een prachtige sobere kathedraal. Enorm groot en van binnen licht en donker grijs. Maar de speciale lampen zorgen voor een heel apart effect hierbinnen. We mogen geen foto's maken binnen. Dat is jammer. Ook zitten er bijzondere glas-in-lood ramen in, waaronder het grote ronde raam boven het orgel. Geweldig mooi. Om zes begint een korte dienst, speciaal voor de pelgrims. Eerst in het Noors, daarna in het Engels. Van alle pelgrims wordt het land van afkomst genoemd. Ook is er veel orgelmuziek wat fantastisch mooi klinkt. In een korte toespraak wordt ingegaan op het pelgrimeren. Er wordt verteld dat ook deze pelgrimsweg groeiende is. Dit kan ik alleen maar beamen. Als de dienst is afgelopen en wij nog met z'n vijven wat staan te praten komt er een jongeman naar ons toe. Hij vertelt ons dat we nu foto's kunnen nemen. Voor pelgrims maken ze een uitzondering. Nou dat is nu nog eens een mooie geste. Dus d'r wuurd in korte tied hiel get aafgeknip. En dan is het etenstijd. Runa wacht op haar vriend uit IJsland en Daniël en ik gaan vast op zoek naar een restaurant. Het Egon restaurant wordt ons aanbevolen door een bediende van een visrestaurant. Veur wille friet met eine dieke sjteek d'r biej en as ut effe ken auch nach eine komp sjlaai. En dat vinden we in dit restaurant. Intussen is Runa en haar vriend ook aangeschoven en we hebben met ons vieren heerlijk gegeten. En ein lekkere buus beer der biej om ut weg te sjpeule. Ondertussen hebben we heel wat te vertellen. Voor dat we het weten is het al negen uur. Onze wegen zullen hier uit elkaar gaan. Ik ben erg geëmotioneerd als ik van Runa afscheid neem, maar dat is wederzijds. Tweeëndertig dagen met elkaar opgetrokken. Tweeëndertig bijzonder mooi dagen waren het. Een fantastische vrouw heb ik leren kennen. Een doorzetter zonder meer. Runa, daar wil ik je hartelijk voor bedanken.

Tot slot een gedicht hoe we onze weg hebben beleefd.

 

Ozze waeg,


In Oslo waas ozze sjtart,
veer vraemde, hiel apart.
Ein forum op internet,

zorgde veur de veurpret.

 

Op de ierste daag al ein probleem,
eine haaj ut al veur gezeen.
Met z'n drieën den mèr,
kieke waal hoe vèr.

 

Nao de twieëde daag: Just the two of us,
met eine hiele lange daag door de bös.
Allein verder met Runa,
achter gelaote miss America.

 

Veur hubbe os gevonje,
is det gen wonjer.
Eine Ruiverse en ein oet Ieslandj,
laupe samen in ut Noorse landj.

 

Veur laupe naeve ut Mjøsa meer,
geneete sjteeds maar weer.
Auch al is ut pittig of zjwaor,
allebei nog gen inkele blaor.

 

Zoewe laupe veur hiej rondj,
zette os veut op iddere ongergrondj.
De waeg dae neemt os met,
en det bezorg os hiel väöl pret.

 

Sjteeds dinke aan dien eate,
angers ken ze ut laupe waal vergaete.
Mer dit is os good bekomme,

veur zien van de honger neet omgekomme.

 

Broke veur ozze nek bienao euver eine tak,
den waas ut Tusen Takk, Tusen Takk.
De Dovrefjell dae nadert,
de raegen dae mer klatert.

 

Omhoeg, nao boave motte veur,
det geit zonger get gezeur.
Twieje daag is ut geneete,
hiel vuul plaetjes ken ich dao sjeete.

 

Zoeväöl wiedsheid, zoeväöl prach,
ut geuf os weer nieje krach.
Mer auch daag met raegen,
hiej baove krege veur de zaegen.

 

Gesjlaope in ein hut op de fjell,
det vergaet ich neet mier sjnel.
Op paad 's morges met de sök aan de henj,
en onnog zonger te poetse mien tenj.

 

Door raegen, sjnieje en windj,
hiej waas ut waer os neet gezindj.
Tog sjoen om met te make,
zonger de waeg kwiet te rake.

 

Biezonjer ware de plekke wao veur sjleepe,
op de waeg waor veur leepe.
Wermte en hertelikheid,

en de miense ein en al vrundjelikheid.

 

Bienao is dit ut einde van mien gedich,
Nidarosdomen kump in zich.
Hiej komme veur aan,
trots en hiel voldaan.

 

Ozze pelgrimstocht koste kracht en energie,
Runa en ich zien den auch hiel bliej.
Al ware veur waal us bek-aaf,
Veur zien aangekomen biej de H.Olav zien graaf.

 

Ger.

 

 

 

NIDAROS PILEGRIMSGÅRD 

Kjøpmannsgata 1, 7013 Trondheim. +47 73525000

Open: All year. Standard: dormitory, rooms, breakfast.

Pilgrim reception for everyone, Olav letter. 

Leuke eetgelegenheden aan de andere kant van de oude brug.

 

 

 

Maandag 10 juli.  

 

Skaun Menighetshus - Sundet Gård 19 km

 

Onrustige nacht

 

Heel slecht heb ik geslapen vannacht en dat nog wel in het huis van de kerk hier. Heel slechte stretchers en matrassen van schuimrubber. De sjtretchers haaje sjlappe vaere zoewe des ze bienao met de vot op de grondj loogs. Dan maar de matras op de grond. Maar dit bleek helemaal geen succes. Te hard en heel slecht voor mijn rug. Daobiej aug noch sjnurkers in de tent en den is ein slechte nachtrust ut gevolg. Geen enkele dag van mijn pelgrimstocht met zoveel mensen samen geslapen. Overigens de slaapplek was meer dan ruim genoeg. Vanmorgen sta ik dan ook al om vijf uur op. Zoewe sjtief as un sjtuk hout. Maar ook omdat mijn insulinepomp een alarm afgeeft. Ik zie dat de ampul bijna leeg is. Ich sjravel met mien hiele hebbe en haaje naar een andere ruimte. Even later zie in Runa en Daniël ook hier binnen komen. Kijken ook allebei niet echt vrolijk en uitgeslapen. Doe bus auch vreug op! Soms sjlech gesjlaope. Mer nae, hoe komp geur dao noe biej. Ze weten wel beter. Als mijn nieuw infuussysteem er weer inzit en ik een nieuwe ampul heb aangesloten, kan ik weer vooruit. Na het ontbijt zijn we om zes uur al aan het lopen. Als ik naar de lucht kijk, kan het wel eens een mooie dag gaan worden. 

 

Vanaf de start bij het huis van de kerk gaat het pittig omhoog. Der wuurd neet gevraog of ze de döp al good aope haes. Nee klimmen en dat zeven km lang. Daniël heeft er vanmorgen zin in. Hij loopt ons het licht uit de ogen. Op een plaats waar een splitsing is, wacht hij op ons. Ik vertel hem dat ik op het hoogste punt van deze lange klim, een andere weg omlaag neem. Oké dat is goed. Dan hoeven we niet in het bos vierhonderd meter omlaag over geitenpaadjes. Runa neemt aan dat hij hier wel stopt en op ons wacht. Maar boven is niemand te bekennen. Dus dalen wij samen over een mooie brede gravelweg omlaag. Ongerwaeg krijgen we een mooi zicht op de Gaulosen, een open water dat in verbinding staat met de zee. Ongerwaeg vertelt Runa mij nog maar eens hoe blij ze is dat we samen deze pelgrimstocht gaan volbrengen. En dao ken ich mich allein mer biej aansjloete! In het plaatsje Buvika komt Daniël ons achterop gelopen. Oh we dachten dat hij al een heel stuk verder was. We spreken af om bij de Øysand camping te pauzeren en John te bellen. Hij zal ons met zijn roeiboot komen ophalen. Tegen tienen zijn we er en drinken eerst een lekker bakje koffie. Als Daniël John belt, vertelt deze dat hij ons pas om half een kan komen ophalen. Geen probleem. Wij zitten heerlijk in het zonnetje bij de Gaulosen. 

 

Rond elf uur stappen we op en lopen naar de plek waar John ons komt halen. We zullen hier in zijn roeiboot de rivier de Gaula oversteken. Zijn gård zien we aan de overkant liggen.  Runa heeft het er maar niks op, om met vier personen en drie rugzakken in een roeiboot de oversteek te maken. Als we John aan de overkant naar de boot zien lopen, krijgt ze het helemaal benauwd. Van veraf kunnen we goed zien dat hij water aan het scheppen is uit de roeiboot. “I hope it does’nt leek”, zeg ik tegen Runa.. Het kent der neet met lache. “Misschien dat wij wel kunnen scheppen onder het roeien”, zegt Daniël. Tja, dat geeft de burger moed! Als John ons heeft bereikt wordt alles precies verdeeld qua gewicht. De rugzakken doet hij er zelf als laatste in. Ik zeg tegen Runa “kijk daar liggen reddingsvesten”. Het stelt haar een beetje gerust. Met krachtige slagen roeit John ons naar de overkant. We slapen vanavond in een hytte bij zijn farm Sundet Gård. Hij neemt ons mee naar de hut die een honderd meter van de farm afligt. Ook dit is weer een mooie plek bij een farm met een geschiedenis. 

 

Stukje geschiedenis over Sundet Gård:

 

Veer, vrouwen en het dodenrijk.

 

Het veer over de Gaula wordt voor het eerst schriftelijk vermeld in de 16e eeuw. Maar omdat er al vanaf de 13e eeuw mensen op beiden oevers leefden, gaat men er vanuit dat de veerdienst ook van deze eeuw is. De farm Sundet Gård is uit de 11e eeuw en was naast veerdiensthuis ook een stopplaats voor de postkoets. John Wanviks familie woont sinds 1659 op deze farm, maar kon zich pas in 1770 eigenaar noemen. Ze kochten toen de rijke dame Cicillia Christine Schöller af, die in een strijd om het grootste huis met twee andere dames lag. Door deze verkoop had Cecillia nog steeds de eerzucht om het grootste houten huis van Noorwegen te bouwen. Dat lukte haar met de huidige koningsresidentie in Trondheim. 

John Wanvik zal waarschijnlijk de laatste veerman en farmer zijn op Sundet Gård. Zijn zonen hebben geen van allen interesse in een veer, in pelgrims en in varkens. Het bijzondere in dit stukje geschiedenis is dat Johns vrouw misschien wel de enige is met de voornaam Karon. Net zoals de Griekse veerman Charon (Karon) die de overledenen op zijn boot naar het dodenrijk bracht. Dit voor twee munten, welke in de oogholten werden geduwd. Maar geen angst, het is natuurlijk John die ons overzet. En gelukkig van de ene oever naar de andere oever.

 

 

 

SUNDET GÅRD 

 

Sundet, Leinstrand, 7083 Leinstrand. +47 930 83 581

Open: All year. Standard: hostel. Self catering, or meals can be purchased.

Bijna een must om hier een nacht te blijven. Geweldige plek.

Bij reservering aangeven of je ontbijt en diner wilt. Aanrader. 

 

 

 

 

 

Streekgerecht: Sodd
Streekgerecht: Sodd

Maandag 10 juli

 

Een Noorse maaltijd

 

 

Vanavond hebben we hier lekker gegeten. Een traditioneel Noors gerecht, sodd is de naam van het gerecht wordt ons verteld. Dit hadden we bij de reservering aangegeven, inclusief het ontbijt morgenvroeg.

Karon, de vrouw van John verschijnt in een traditionele klederdracht. Samen met een groep Duitse pelgrims zitten we aan een lange tafel. Zij lopen tien dagen, iedere dag een stuk zonder rugzak. Met vijftien personen in totaal zitten we aan tafel. John legt het menu uit. We krijgen eerst gekookte aardappelen en hier over heen wordt een dikke soep met heel veel balletjes en vlees geschept. Smaakt goed, moet ik zeggen. Erbij wordt flat brood geserveerd. Een flinterdun laagje gebakken deeg. Voor mij heeft Karon speciaal glutenvrije gemaakt. Heel gemakkelijk voor haar omdat ze zelf ook glutenvrij moet eten. As de ierste runj van petatte en soep is gewaes, vertelt John iets over de geschiedenis van deze boerderij (zie boven)Daarna de tweede ronde aardappelen met soep. Het lijkt een beetje op 'Eintopf'. Als toetje eigen ingemaakte pruimen met een soort van kwark er bij. We sluiten af met koffie en thee. 

Zondag 9 juli

 

Gumdal - Skaun Menighetshus 21 km

 

Laupe op unne nate sjpons

 

Het is droog als we opstaan, gelukkig maar. Vandaag staat weliswaar geen lange etappe op het programma, maar wel een bijzonder lastige. We moeten door het hoogveen moeras. We zien de bui al hangen na al die regen van gisteren en vannacht. Maar goed, om half zeven zijn we na een vroeg ontbijt al op pad. Zoewe lang ut druuëg is motte veur der van profitere. De eerste vijf km tot aan het Solsjøen meer gaan vlot. Dan gaat het omhoog. Eerst nog over geitenpaden door het bos. Ook niet te belopen na de regen van gisteren. Als we op het hoogveen moeras uitkomen, begint de ellende voor vandaag. In het begin liggen er nog loopplanken, maar deze ontbreken op plaatsen waar je ze verwacht. Het is alsof je over een met water gevulde hele grote spons loopt. Dit valt me enorm tegen. De schoenen zuigen zich als het ware steeds vast in het doordrenkte mos en gras. Als je denkt het laatste stuk te hebben gehad en weer het bos induikt om daar verder te ploeteren, komt het volgende stuk er al weer aan. Zo gaat het ruim acht km lang verder. Maar goed dat de markering hier uitstekend is. Angers haaje veur hiej noe nog sjtaon te watertrappele. Paden zijn hier bijna niet op te herkennen. Als we op het hoogste punt komen, hopen we maar een ding: det ut aafgelaupe mot zien, ut water klots mich in de sjoon. 

 

We komen uit bij een rustplaats met banken. En det wuurd tied auch. Rugzak af en even de benen strekken. Wat water, een banaan en even rust. Dit hebben de oudjes ook wel nodig. Vanaf deze rustplek zijn het nog zo'n acht km. naar Skaun Menighetshus. Vier km gaan nog over blubberpaden door het bos. De laatste km lopen we via de weg. Blij zijn we als we de toren  boven de heuvels zien uitsteken. Als we aankomen zijn ze net klaar met poetsen en staan op het punt om te gaan. De huisregels worden ons nog uitgelegd en vanavond komen ze terug. We kunnen dan een kijkje nemen in het mooie kerkje dat er langs ligt. En betalen natuurlijk. Een paar enthousiaste vrijwilligers runnen dit huis van de kerk voor pelgrims. Ik denk dat het een soort gemeenschapshuis van de kerk is. Maar alles is aanwezig. Twintig opklapbedden staan er. Mooie douches en een grote keuken. Veur kenne veuroet. Buiten schijnt het zonnetje heerlijk. Mijn wasje hangt achter het gebouw samen met mijn schoenen te drogen. Ik neem snel een douche en ga dan koken. De letste spaghetti geit der aan vandaag. Mit as saus ein half pekske tomatesoep. Waal diek. Na dit heerlijke DINER is de tijd aan mij. Op een bank voor het huis schrijf ik mijn verslag van vandaag. Een dag welke ik me nog lang zal heugen. Het einde van mijn pelgrimstocht hier in Noorwegen komt nu wel erg snel dichtbij. Hoije

 

 

 

SKAUN MENIGHETSHUS 

 

Skaun kirke, 7357 Skaun. +47 922 60 242

Open: All year. Call in advance. Self catering, well equipped kitchen. 

Mooie plek. Alleen slechte opklapbedden.

Herberg Gumdal Gård
Herberg Gumdal Gård

Zaterdag 8 juli

 

Segard Hoel - Gumdal Gård 26 km

 

Komt na regen zonneschijn?

 

Gisterenavond weer lekker gegeten in de pelgrimsherberg van Segard Hoel. Samen met de uitbaters en een Duitse jongeman hebben we getafeld. De vrouw (helaas haar naam kwijt) is gisterenmiddag nog naar de supermarkt in Meldal geweest voor glutenvrij brood voor mijn ontbijt ‘s morgens. En....ze bracht twee blikjes “smeerolie” mee, die Runa en ik heerlijk in het zonnetje keizer hebben gemaakt. Oppe tied sjmaere is mich gezag. Na het eten praten we nog wat met het Duitse stel uit Bayern dat ook bij ons in de hytte slaapt. Daniël en ik overleggen hoe we het morgen zullen aanpakken. Er is regen voorspeld. Volgens mijn gids zal het ongeveer 29 km zijn naar Gumdal. Veel, maar te doen. Het routekaartje geeft aan dat de hele route dicht langs wegnr. 501 en 700 loopt. Mocht het morgenvroeg nu regenen, dan nemen we deze weg. We laten de markering van de Olavsweg, die dan weer het bos in gaat, dan weer een wei maar toch weer steeds op deze twee wegen uitkomt, links liggen. Het Duitse stel weet nog niet wat ze zullen doen. Om half acht lig ik plat, een beetje last van wat hoofdpijn.

’s Middags  flink mijn hoofd gestoten in de hytte aan een dikke balk. Om een uur vannacht word ik wakker met een fikse stekende pijn in mijn rechterheup. Ik krijg het er Spaans benauwd van. Op de tast probeer ik mijn E.H.B.O-tasje in de rugzak te vinden, om twee paracetamol te pakken. Mer in ut duuster bun ich genne held, om get te zeuke. Dan maar de lamp even aan. De tabletten heb ik snel gevonden en het water heb ik naast mijn bed staan. Hopelijk heb ik er baat bij. Het zal toch niet zo zijn dat de laatste dagen van mijn tocht  mien kneuk gaon vas laupe. Dao is angers genog van dae dure “sjmeerolie” aangekomen. Bienao iddere daag ein blik(ske). 

 

Ook vanmorgen staan we vroeg op. Om zeven uur willen we aan het lopen zijn. De pijn in mijn heup is gelukkig wat verminderd. Buiten regent het pijpenstelen. Het vrouwtje heeft ons toegezegd dat ze om half zeven het ontbijt klaar heeft staan. Bij het ontbijt vertelt ze dat het een natte dag gaat worden. Ik raadpleeg Mary en bekijk de route voor vandaag. Het staat snel vast dat we de weg nemen. Zo is de route ook nog drie km korter. Het ontbijt is heerlijk. Er ontbreekt werkelijk niks. Heerlijk glutenvrij brood. Dit heb ik niet eerder gezien ongerwaeg. Na het ontbijt rekenen we af en nemen goed ingepakt afscheid van haar en deze prachtige plek Segard Hoel. Wegnr. 501 zullen we helemaal volgen tot in Meldal. Een mooie weg, zeker het stuk tussen bossen. Drie auto's komen we tegen op deze overigens niet verharde weg. Ik bepaal de laatste dagen het looptempo. Daniël loopt sneller dan ons en Runa en ik willen niet steeds maar aanklampen. Zo ook vandaag dus. In Meldal aangekomen, schuilen we bij de Meldal kirke. Jammer dat hij dicht is. Binnen staat n.l. een beeld van de H.Jacobus de meerdere. Graag had ik er een foto van willen maken. 

 

Verder gaat het in de regen richting Løkken Verk. Ongerwaeg hier naartoe maken we een korte pauze. Un pauze in de raegen is auch neet alles. Op ein paar dieke baumsjtamme zette veur os neer. Ik meet mijn bloedsuikerspiegel en deze is met 6.8 perfect. De laatste tijd ben ik over mijn waardes heel tevreden. Misschien komt het wel omdat ik mijn eetpatroon ‘s morgens heb aangepast. Nu eet ik steevast elke morgen drie sneetjes brood. Twee met jam en een met kaas. Hierbij ook nog een potje yoghurt met glutenvrije muesli. Hier spuit ik 3,5 eenheid voor, wat steeds goed uitpakt. Ongerwaeg geit der duk nach ein banaan biej in. Met mijn insulinepomp in stand twee, mijn wandelprogramma, dat vanaf zeven uur ‘s morgens tot twee uur ‘s middags maar weinig insuline afgeeft, is dit steeds perfect. Haaje zoewe. We houden er vanmorgen een strak tempo in. Kumt zeker door dae raegen. Tegen elf uur lopen we Løkken Verk binnen. Een prachtig café- restaurant gelegen aan de weg roept ons werkelijk naar binnen. Ein sjoen plaetske, mit nog sjoondere koffie en gebak, heerlik. Dit hebben we wel verdiend vanmorgen. We nemen de tijd hier. Zulke plekken zijn er maar heel weinig langs de Olavsweg. We vragen waar de Coop en de bank is. Alles is zo goed als op. De Kronen, maar ook het eten. En ich gaon ech neet de letste daag op ein huitje biete. Na de koffiestop eerst pinnen en dan kopen. Bank en Coop liggen zowat naast elkaar aan deze weg. Met de nodige proviand in onze rugzak (ich krieg ut der mer net in) gaan we verder. De regen zal wel niet meer ophouden, maar met mijn paraplu ben ik goed beschut. Bij de afslag naar Gumbal verlaten we de 700 en gaan verder op wegnr. 471. Aangekomen bij de aanduiding "nog 61 km naar Nidaros" treffen we de Nederlandse Marlies Rottier uit Zeeland. Ook zij slaapt vanavond in Gumdal. De laatste twee km zijn nog pittig. Eerst fiks omlaag en dan omhoog. Om een uur staan we voor de deur van onze slaapplek. Een vrouwtje, uit wat later blijkt Taiwan, komt naar ons toe gelopen. Ze neemt ons mee naar de hytte. Waat ein sjoen hutje. Runa en ik zijn het er snel over eens, dit is de beste hytte op ons pad. Misschien wel omdat het een privé hytte is. Een super moderne keuken met alles erop en eraan. Heerlijke bedden en het is er warm. Intussen is Marlies ook aangekomen en zoekt boven een bed uit. Ik ga intussen voor mijzelf een potje koken. Waat ich hub metgesjleip 7 km lang vanaaf de Coop mot op. Natuurlijk niet alles. Maar mijn spaghetti is weer echt Italiaans, lekker. Na het eten een warme douche en voor de rest vandaag, doon we lekker nieks mier. Hoije

 

 

7327 Svorkmo. +47 900 27 503

 

Open: All year. Standard: beds with linen, self catering (sleeping bags not allowed)

Prachtige hut met hypermoderne keuken in.

Etenswaar te koop.

Geen eetgelegenheid in de buurt.


 

Pelgrimsherberg Segard Hoel
Pelgrimsherberg Segard Hoel

 

Vrijdag 7 juli

 

Meslo Gård - Segard Hoel 24 km

 

Het einde van mijn tocht nadert

 

Waar komen ze toch allemaal vandaan? Gisteren bij de farm Meslo Gård komen verschillende pelgrims aan. Ze komen alleen maar om even te rusten of om een kop thee. De laatste dagen is het aantal pelgrims toegenomen. Ook hier is een regel. Als je de laatste 100 km loopt, kom je al in aanmerking voor de Olavsoorkonde. Vandaar die drukte, denk ik dan ook. Maar ook hier hebben de Duitsers de overhand. Toch lees ik in veel gastenboeken dat er ook wel wat Nederlanders ongerwaeg zien. Nae, die Pruse hoove neet altied te winne

 

Gisterenavond lagen we al om zeven uur in bed. Ut aovendaete op en de bult in. Wat willen we anders. Er is geen plaats beneden voor zeven man. Aangezien vier Duitsers nog moesten eten, hebben wij ons maar geschikt. Zij kunnen in ons huisje koken. In hun hut, langs die van ons, is daar geen mogelijkheid voor. As ze heure pot op höbbe en met de nuuëdige bombarie höbbe aafgewasse, zien ze om half negen verzjwoenden. 

Ik had aan Thea gevraagd om bij de Noorse spoorwegen te informeren of ik mijn treinreis op donderdag 13 juli naar Oslo vooraf moet reserveren. Ik heb het zelf een paar keer geprobeerd, maar met de betaling van het ticket gaat het mis. Ik word omgeleid naar de Rabobank en moet daar met mijn creditcard betalen, via het Ideal systeem. Ja en det dink hub ich natuurlik neet bie mich.

 

Om half negen belt ze mij om te vertellen dat ik mijn treinreis van Trondheim naar Oslo moet reserveren. Dat kan via het nummer dat ik van haar krijg. Ik sta op en ga beneden bellen. Een vriendelijke meid helpt mij heel goed met alles. Zij boekt voor mij een zitplaats voor mijn treinreis naar Oslo op donderdag 13 juli. Aan mijn creditcard gegevens heeft ze voldoende. Ik geef haar mijn email van de telefoon. Twee keer moet ik het spellen: de O van Oslo, de P van Peter, de E van Edward en ga zo maar door. Als ze aangeeft dat ze mijn adres goed heeft, stuurt ze mij een mail met de reservering. Mer ich krieg nieks binne. Nog maar eens bellen. Ohh ze heeft maar een P en het zijn er twee achter elkaar. Nu moet het goed zijn zegt ze. Mer nog sjteeds nieks binne. 

Och nog maar eens bellen. Het is inmiddels al negen uur. Ik krijg een andere dame aan de lijn. Zij kijkt er eens naar en ziet dat de P een B is. “Thats not good”, zeg ik tegen haar. Het wordt weer veranderd en mij wordt een nieuwe mail gestuurd. Potverdorie, nog nieks. Dan maar weer bellen. Een man staat mij nu te woord. Hij leest mijn emailadres letter voor letter voor. Conclusie: i.p.v een I staat er een J. Dan krijg ik gelukkig de mail met de reservering wel binnen. Alle goeje dinge in veere, hie in Noorwegen.

Deze hoef ik in de trein maar te laten zien en dan krijg ik mijn ticket, is mij verzekerd. Zoewe det is den eindelik geregeld en noe weer rap nao bed. Morgen weer vroeg op. Het einde van mijn tocht nadert, denk ik wat weemoedig.

 

Vanmorgen zijn we om kwart voor zeven weer op pad. Een heerlijk zonnetje schijnt lekker in de rug. Vroeg zijn we al bij de kerk van Rennebu die nog gesloten is. Jammer, want dit is een bijzonder kerkje. Gebouwd in een Y vorm, welke staat voor de drie-eenheid, Vader, Zoon en de Heilige Geest. We lopen door en even verder moeten we van de weg af het bos in. Hier verlopen we ons helemaal. Zelfs Mary krijgt ons niet op het juiste pad. De paden die ze aangeeft zijn er niet. Veur sjravele  mer get omhoeëg en omlieëg. Door baekskes en euver dikke keien. Wao is det paedje den? Uiteindelijk horen we auto's en dit kan niet anders dan de weg zijn die wij hebben verlaten. Met vallen en opstaan kruipen we over prikkeldraad en gaasdraad afzettingen, om onder aan de weg uit te komen. Deze volgen we dan een stuk tot dat we aan de afslag komen die ons naar een mooi pad voert. Dit volgen we tot waar de afslag staat aangeven naar Segard Hoel, de pelgrimsherberg voor vannacht. Rond half een komen we aan. Lekker weer mooi op tijd. Ze zijn nog aan het poetsen. Gisterenavond hadden ze elf pelgrims in hun herberg. Wij krijgen een mooie slaapplek aangewezen. Daarbij wordt er vanavond voor ons gekookt. Heerlijk lekker niksen. Hoije

 

 

 

SEGARD HOEL 

 

Holsveien 18, 7335 Jerpstad. +47 951 02 720

Open: All year. Standard: staffed hostel, buy meals or self catering.

Mooie plek. Bij reservering aangeven of je ontbijt en diner wilt.

 

 

Herberg Meslo Gård
Herberg Meslo Gård

Donderdag 6 juli

 

Langklopp Fjellgård - Meslo Gård 21 km

 

Een rustige dag vandaag

 

 

Gistermiddag toen ik aan mijn verslag zat te werken komt Runa naar me toe. Ze omhelst me en geeft me een paar dikke kussen op mijn wangen. Ze vertelt me hoe dankbaar dat ze is dat we het Olavspad samen hebben gedaan. Beiden worden we emotioneel. “Zonder jou had ik dit pad nooit kunnen lopen. Daar ben ik je Ger, heel erg dankbaar voor”. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. Maar ik vertel haar dat we samen erg hebben genoten, dit in het volste vertrouwen naar elkaar en dat is mooi. Wiej eine Ruiverse met ein Ieslandse door Noorwegen ken laupe. We wrijven onze ogen droog en ik ga verder met mijn verslag. 

 

Om zes uur komt Helene de eigenaresse van de paardenfarm ons halen voor het avondeten. Voordat ik binnen ben, ruik ik de zalm al. Det wuurd weer sjmulle. Met z'n vijven zitten we aan tafel. De twee Noorse dames zijn hier ook aangeland en eten direct maar mee. Het ziet er weer voortreffelijk uit. Zalm met slangkomkommer, gekookte aardappelen in de schil en worteltjes. Als toetje koffie met een gebakje. Heerlijk en alles glutenvrij. Zij heeft dit allemaal in voorraad omdat hier ook kinderen verblijven die coeliakie hebben. We tafelen nog gezellig na en dan om half negen duik ik het bed in. 

 

Vanmorgen heeft Helene al om half zeven het ontbijt klaar. Er is een ruime keuze in van alles. Maar vooral de verse koffie gaat er met speels gemak in. Ook kunnen we ons een lunchpakket maken voor ongerwaeg. Om zeven uur nemen we afscheid van deze zeer aardige vrouw, die bijna geheel in haar eentje dit hier allemaal runt. Ze kookt ook voor de 23 kinderen die hier een week op paardenkamp zijn. We zoeken de route weer op en voor we er erg in hebben zijn we al tien km verder. Een korte pauze in het zonnetje is heel aangenaam. Veel nieuws heb ik niet vandaag. Deels door bossen en deels over mooie brede wandelpaden naderen we ons eindpunt van vandaag: Meslo Gård. Hartelijk worden we welkom geheten door Ingrid. Een echte boerin in al haar laten en doen. Ze wijst onze hytte aan en komt daarna snel terug met een kan koffie en cake. Det zien noch ens aardige boerinnen. Maar ze heeft weinig tijd. Ze is sjtrondj aan ut oetvare. Dit ruik je dus heel goed. Als mijn wasje op de draad hangt, ga ik koken. Runa en Daniël hebben nog geen honger. Mer ich rammel der van. Heerlijke spag........jullie raden het al, eet ik buiten in de zon lekker op. Zo dit is het een beetje voor vandaag. Een echte rustige dag. 

Als afsluiting nog een klein gedichtje. Hoije.

 

 

Voetstappen 

 

Veel zal ik er zetten,

stap na stap, keer na keer.

Soms moet ik opletten,

waar zet ik ze nu weer neer.

 

Aan de weg verbonden,

afdrukken in het verschiet.

Op harde en zachte gronden,

is alles wat ik achter liet.

 

 

 

MESLO GÅRD 

 

Stamnan, 7393 Rennebu. +47 909 60 190

Open: All year. Standard: staffed hostel

Hut met kookgelegenheid.

Toilet en Douche buiten de hut.

 

Ongerwaeg naar Langklopp Fjellgård
Ongerwaeg naar Langklopp Fjellgård

Woensdag 5 juli

 

Oppdal Vevke Hyttetum - Langklopp Fjellgård 23 km

 

Over de oude Koningsweg 

 

Ik moet zeggen dat Daniël gisterenavond lekker gekookt had voor ons. Heel prettig is dat, als je na een lange dag niks meer hoeft te doen. Allein mer aaf te wassen en dich zelf aaf te wassen. 

Een lekker pilske, rijst met vlees en een heerlijk toetje van Griekse yoghurt met blauwe bessen. Ik heb heerlijk gegeten. ‘s Avonds na het diner bespreken we nog de komende dagen. Want het einddoel van mijn pelgrimstocht: de kathedraal van Nidaros (Trondheim), nadert met rasse schreden. Om half negen liggen we alle drie plat. 

 

Vanmorgen weer vroeg op, zes uur. Prettig is het om steeds op tijd te kunnen vertrekken. Een goed ontbijt met een gekookt eitje smaakt voortreffelijk. Mer good det veur gisteren weer ens flink hubbe ingesjlage. Als ik buiten ga kijken naar het weer zie tot mijn verrassing in de hytte naast ons het echtpaar uit Bayern. Ze zijn gisteren met de trein aangekomen en hebben twee etappes overgeslagen. De man had teveel last van grote blaren. Beiden werken in Zwitserland in een ziekenhuis. Hae zal waal weite hoe der met blaore mot omgaon. Maar de twee dagen rust hebben hem goed gedaan, zegt hij. Fijn is dat. 

 

Om zeven uur zijn we klaar voor vertrek. Volgens mijn wandelgids is het vandaag een makkie. Regenbroek en regenjack gaan aan, want het ziet erg dreigend. Oppdal uitlopend wijst Mary ons de weg terug naar de route. Na een paar km langs de weg te hebben gelopen, zijn we blij dat we linksaf kunnen slaan. Het gaat hier stukjes pittig omhoog. Links van ons het grote skigebied van Oppdal. We komen langs veel skiappartementen van Oppdal Alpintun. Boven aangekomen verlaten we het asfalt en gaan over de Gamle Kongeveien verder. Det is lekker veur de veut, om euver dae verende ongergrondj te laupe. Dit pad voert ons over de oude Koningsweg, die boven door het dal loopt. Kilometers lang hoeven we nergens op te letten, alleen op deze weg. Glooiend en vooral niet te pittig is dit heel prettig lopen. Het gaat dan ook als een trein. Bijna 15 km hebben we er al opzitten. Tijd voor een grote pauze. Een banaantje gaat er wel weer in. Mijn bloedsuikerspiegel is goed: 6.8 Voor ons uit zien we de regenflarden door het dal trekken. 

 

Na deze pauze twijfel ik:regenjack wel aan? regenjack niet aan? Ut zuut der nao oet det veur naat gaon waere. Dus het jack toch maar weer aan. Als we weer aan het lopen zijn, trekken hevige flarden regen op zo'n vijftig meter voor ons aan ons voorbij. Alleen een paar druppels daar van krijgen we op onze kop. “We are lucky pilgrims”, zegt Runa. Ook nu hebben we weer prachtige vergezichten het dal in. Langs de weg veel borden met plekken waar je een hytte kunt neer laten zetten. Ja, deze oude Koningsweg zal in de winter een fantastisch loipe zijn voor mensen die van langlaufen houden. En det zien de Noren zeker. De weg blijft glooiend omhoog en omlaag gaan. Prettig in de winter voor langlaufers, maar ook heel prettig voor pelgrims, die eens een dag niet hoeven te zwoegen. Ik heb al dagen geleden onze slaapplek gereserveerd bij de paardenfarm: Langklopp Fjellgård. Daniël maakte gisteravond nog een reservering voor hem daar. We moeten opletten dat we deze farm niet voorbij lopen. Maar dat kan eigenlijk ook niet. Als we veel paarden buiten in weien zie lopen, kan het niet missen dat we er bijna zijn. Een klein bordje met de naam er op verwijst ons naar de farm. Bij aankomst worden we hartelijk ontvangen door een jonge vrouw. Ze neemt ons mee naar een apart huis waar drie kamers met stapelbedden staan voor pelgrims. Bij reservering heb ik aangegeven dat we ‘s avonds graag warm willen eten. Ik vraag haar dit nog even en ze bevestigd het met: yes, and one of you has a gluten free diet. Zes uur vanavond kunnen we aan tafel. Nou dan hebben we alle tijd voor ons zelf. Na een heerlijke warme douche brengt ze ons ook nog een thermoskan verse koffie. Wat willen we nog meer. Langklopp Fjellgård is een paardenfarm waar kinderen zeven dagen lang een programma hebben met paarden. Van verzorging, rijden en springen. Dat alles kunnen ze hier doen onder professionele begeleiding. Er is voor hun hier een groot gebouw met stapelbedden waar ze slapen. Ook nu zijn er drieëntwintig kinderen aanwezig. Dit is het voor vandaag. Hoije.

 

 

 

LANGKLOPP FJELLGÅRD 

 

Langklopp fjellgård, 7393 Rennebu.  +47 936 26 803

Open: 1.May - 1.Oct. Standard: room/cabin. Self catering.

Mooie plek met kookgelegenheid. 

Bij reservering aangeven of je ontbijt en diner wilt.

Geen eetgelegenheid in de buurt.

 

page loading