Camino Francès-2006

Vertrek

Grote markt Brussel
Grote markt Brussel

Woensdag 26 april.


Om 14.00u vertrekken we vanuit Reuver. Wim, Nelly en Margriet brengen ons naar Brussel. We worden uitgeleiden gedaan door Harrie, Jannie, Mieke en Sandra van de Brink. Ook Lisa, het dochtertje van Sandra is er bij. Tante Truus komt nog efkes hoije zeggen. Heel fijn dat ze ons komen uitzwaaien. In het gezellig drukke Brussel eventjes gewandeld en daarna heerlijk gegeten in het Spinnenkopke. Dan is het tijd voor afscheid nemen. Met een paar traantjes elkaar over en weer hoije gekust en weg is onze familie. Een beetje weemoedig gaan we naar onze hotelkamer. Ons opmaken voor een nieuwe, waarschijnlijk enerverende dag.

Aankomst in St.Jean Pied de Port.

Een woord van welkom
Een woord van welkom

Donderdag 27 april.

 

 



Na een praktisch slapeloze nacht in een bloedhete kamer (raam open was geen optie want het lawaai was niet te harden) staan we al om 06.30u op het station van Brussel-Zuid. Dus ruim op tijd!! Hier treffen we een Belg van Spaanse afkomst die de Camino del Norte gaat lopen. Een heel enthousiaste man, die ons nog diverse tips meegeeft. De trein is stipt op tijd: 07.04u vertrek!! En op naar Zuid-Frankrijk. De reis verloopt voorspoedig en om ca 16.10u  komen we aan in een regenachtig St. Jean-Pied-de Port. Hier stappen veel pelgrims uit. In ganzenmars gaat het richting de refuge. Aangekomen in L'Esprit du Chemin, worden we hartelijk ontvangen door de Nederlandse hospitalera Hubertina. Zij wordt bijgestaan door diverse Nederlandse vrijwilligers. Na een kort babbeltje wordt de slaapplaats toegewezen. We slapen in een kamer met 4 stapelbedden. 2 Deense vrouwen, Eddy en Rita uit Zichem (Belgie), een Australier en een Nederlandse man slapen hier ook. Bij het diner is het zo wie zo een internationaal gebeuren: Een Engelse, 3 Canadezen, een Japanner, 4 Australiers, 2 Belgen en wij dus. Dus het is een gekwek over en weer! Heel gezellig!! Daarna op tijd naar bed, zodat we goed uitgerust aan onze eerste dag op de Camino kunnen beginnen.


Ons overnachtingadres:

Albergue L' Esprit du Chemin.
Prima lokatie.

St. Jean-Pied-de Port - Orisson: 9 km

Startklaar !
Startklaar !

Vrijdag 28 april.   


Begin van onze Camino.


Van slapen is weer niet veel gekomen, want het gesnurk was niet van de lucht. Maar ja, om 07.00u zit iedereen weer aan de ontbijttafel.  Ook hier is niets op aan te merken. En het lunchpakket is voortreffelijk: lekker brood, omelet met ham. Jammie,Jammie!!! Om ca.08.00u gaan we op weg voor HET BEGIN VAN ONZE CAMINO!! Een korte route vandaag, want we hebben gekozen voor een overnachting in Orisson, ca 9 km van St.Jean. Maar de route is behoorlijk inspannend. Het gaat meteen steil de hoogte in. Maar het weer is prima om te wandelen. En spoedig wordt het lekker warm. Dus de jas gaat al uit. Onderweg komen we ook de anderen pelgrims tegen. De ene keer gaan wij voorop, vervolgens worden we weer voorbijgelopen. Prachtige vergezichten en opeens zien we zelfs een aantal gieren overvliegen op vrij korte afstand. Magnifieke! Wat een spanwijdte hebben die vogels. Zo vervolgen we onze weg en komen om ca.11.00u aan in Orisson. Lekker koffie gedronken. Die ging er wel in, want het is inmiddels behoorlijk koud geworden. Ger transpireert behoorlijk en we kunnen nog niet op de kamer terecht. Zodat hij zich nog niet kan omtrekken. Vervolgens zitten we beiden te rillen van de kou!! Maar gelukkig om 12.30u zijn de kamers klaar en krijgen we ons bed aangewezen. Inmiddels is er ook een Weens echtpaar aangekomen (heel gezellige mensen) die bij ons op de kamer ook een stapelbed krijgen toegewezen.
 
Vervolgens gaan we lekker douchen. Nog nooit zo genoten van een lekkere warme douche!! Inmiddels is er nog een Kölner bijgekomen en een Franse man. Op onze kamer zijn we compleet. Het is inmiddels zo koud, dat Ger en ik gezellig in een bed gaan liggen. Zo houden we elkaar lekker warm.  Om 18.30u wordt gegeten. 18 mensen zijn inmiddels aangeschoven: Fransen, Brazilianen, Zwitsers, het Weens echtpaar, de Duitser en wij. Bij de Brazilianen is een missionares, die morgenavond in Roncesvalles mee voorgaat in de mis. Een typische franse maaltijd: groentesoep, een saucijsje in een soort tomaten-paprikasaus. En toe Creme Brulee. Het is een heel gezellige maaltijd. Iedereen wordt bij het gesprek betrokken. Ik zit langs een Fransman, die zelfs een paar woordjes Nederlands praat. En dan is het weer 21.00u: BEDTIJD!!  

Ons overnachtingadres:

Albergue Orisson. ca.10 km vanaf st.j.p.p.
Als je de etappe naar Roncevalles in 2 dagen wil doen, is dit een prima adres. Reseveren aanbevolen.

Orisson-Roncesvalles: 18 km

In de Pyreneeen
In de Pyreneeen
Zaterdag 29 april.


Slapen in het klooster!


Het moet duidelijk nog wennen om met meerderen op een kamer te slapen, want na weer een nacht van weinig slaap (De Weense man heeft volgens mij het hele Wienerwald omgezaagd vannacht) staan we om 07.00u op. Even een kattewasje en ontbijten. Direct is weer iedereen met elkaar in gesprek. Zo gemakkelijk als er onderling contact wordt gemaakt. Het lunchpakket haal ik op en de rugzakken worden weer ingepakt. Ook dat is nog wennen. Want hoe moet het ook alweer? Want waar moet wat zitten? Maar enfin, om 08.30u zijn we ongerwaeg naar Roncesvalles.


Het is behoorlijk mistig in de Pyreneeën. Je hebt een zicht van ca 20 mtr. Jammer, want zo missen we natuurlijk prachtige vergezichten. Maar ja, het is niet anders. De tocht is ondanks dit prachtig. De stilte, de vogels en de wilde paarden zijn overweldigend. Het is weliswaar een zware tocht,  maar zeer de moeite waard. We zijn wel blij dat we deze route niet in een dag hebben gedaan, want dan waren we onszelf wel tegengekomen. Zo is het goed! Ook nu treffen we weer vele andere pelgrims. Heel bijzonder! Uiteindelijk komen we om ca 14.00 uur aan in Roncesvalles. In een barretje staat een computer, waar we meteen gebruik van maken!


Om 16.00u gaat het pelgrimsbureau open waar we ons moeten inschrijven willen we een slaapplaats krijgen. Dit lukt snel. We slapen in de refugio van de Nederlandse hospitaleros. Een dikke 100 personen slapen hier op een zaal. Het is stapelbed aan stapelbed. Gelukkig geeft Floor ons de tip om wat verderop in de zaal een plaatsje te zoeken. Om 18.00u is de H.Mis, waar we naartoe willen gaan. Het is toch een bijzondere ervaring. De Spaanse pastoor praat met volle overtuiging. Ook al verstaan we er niet veel van, hij houdt wel onze aandacht. Aansluitend aan deze mis worden alle pelgrims naar voren geroepen voor de pelgrimszegen. Na de mis gaan we meteen eten. Het pelgrimsmenu: pasta, frites met forel en yoghurt. Daarna: naar BED!!

Ons overnachtingadres:

Pelgrimsherberg 
Itzandegia gevestigd in een eeuwen oud gebouw van La Real Colegiata de Roncevalles. Beheerd door Ned.vrijwilligers. 


Roncesvalles-Zubiri: 22 km

Pelgrimsherberg Itzandegia
Pelgrimsherberg Itzandegia
Zondag 30 april.


I'am just walking on glasses!


Om 06.00u gaat het grote licht aan. Er zijn al diverse bedden leeg. Dat zijn de vroegstarters. Ongelooflijk hoe rustig iedereen te werk gaat. Hoewel het een bedrijvigheid van jewelste is, is er totaal geen hektiek. Een sereen achtergrondmuziekje bevordert de rust nog eens. Om ca 07.15u gaan we weer op weg. Een stralend zonnetje, maar een ijzig koude wind. We hebben nog niet ontbeten (dat was in deze refugio niet mogelijk) dus als we om 08.00u de eerste panaderia tegenkomen, gaan we hier eerst wat eten. Heel bijzonder: allemaal pelgrims die hier de zaak bevolken. Daarna weer op pad, richting Zubiri vandaag. Onderweg de mooiste uitzichten die je je maar kunt bedenken. En ondertussen wordt het lekker warm. Het windjack kan uit.

 

Veel pelgrims gaan ons voor, maar er volgen er ook velen. Onderweg lopen we de Braziliaanse padre nog bij. Met handen en voeten en een beetje Spaans kunnen we nog wat kletsen. Een heel bijzondere, rustige man! De weg is bij vlagen weer zeer moeizaam. Vele paden zijn bezaaid met steenslag. Niet echt prettig om te lopen. En zeker niet goed voor voeten en knieën. Maar met genoeg rustpauzes lukt het ons om om ca 15.00u op ons overnachtingadres Alberghe Zaldiko aan te komen. Een kamer met 4 stapelbedden, die allemaal bezet zijn. Een beetje eng allemaal. Eerst lekker douchen, een wasje draaien en dadelijk lekker eten!! Bij het verkennen van het stadje komen we de Australiër nog tegen. Hij ziet er behoorlijk afgepeigerd uit. Blijkt dat hij al twee dagen hier is. Zijn beide voeten zitten vol met blaren, wat hem het lopen nagenoeg onmogelijk maakt. Hij geeft aan:  It is like I'm walking on glasses all the time! Ai, dat is niet al te best. Maar morgen wil hij toch proberen verder te gaan. We wensen hem the best of luck!!


Ons overnachtingadres:

Albergue Zaldiko. Klein maar schoon. Voorzien van zitruimte, internet, koffieautomaat en wasmachine.




Zubiri-Pamplona: 21 km

Refugio Casa Paderborn in Pamplona
Refugio Casa Paderborn in Pamplona

Maandag 1 mei.


Omleiding!!



Om 06.30u kraait weer de haan. Eerst even ontbijten (doordat hier een koffieautomaat hangt kunnen we lekker koffie drinken). Dan de kwetsbare plekjes op de voeten weer afplakken, de warming-up en we zijn weer op weg. Het is een lekker weertje. Eerst nog wat koud maar een uurtje later gaan de jassen al uit. Het is weer veel stijgen en dalen, maar zo mooi!! Inmiddels is de temperatuur weer gestegen en wordt het al snel ca 25 graden. De rugzak gaat dan toch wat zwaarder wegen, maar we rusten na ongeveer ieder anderhalf uur. Genoeg drinken en eten en niet te snel. We treffen weer veel pelgrims. Vele hebben we de afgelopen dagen al gezien of gesproken. Leuk als je die weer tegenkomt. Even een praatje en ieder vervolgt zijn eigen weg! Pamplona komt in zicht. We denken dat we er al zijn, maar dit blijkt Arre-Villava te zijn. Dus nog enkele km te gaan. Dit blijken behoorlijk saaie km te zijn. Gelukkig gaan veel pelgrims die kant op dus we hebben aanspraak genoeg. Ik loop even op met een Australier die in Wales geboren is. Hij wil nog graag naar Amsterdam het Anne Frankhuis bezoeken. Daar even over gepraat en inmiddels lopen we niet, via de beste buurt, Pamplona binnen.


Als we over de Puente de Magdalena gaan, gaan we meteen linksaf richting Refugio Paderborn. Dit is een herberg die geleid wordt door Duitse vrijwilligers. Het huis is prachtig. Alles oud maar "mooi oud". De ontvangst is heel hartelijk. Alles wordt goed uitgelegd en we krijgen een mooie kamer. Heel ruim, met maar 2 stapelbedden waar Rudolf en Marlène uit Boppard (Duitsland), zich al geïnstalleerd hebben. Ook blijkt dat Hartmut, de man uit Dormagen(bij Keulen) hier verblijft. Eerst lekker douchen, een wasje en dan even Pamplona in. De binnenstad is prachtig. Aan een heel groot en gezellig plein lekker een terrasje gepikt. Daar waren we aan toe!! (En dat hadden we wel verdiend!!!) ´s Avonds nog gegeten, samen met Hartmut, Rudolf en Marlène,  in een soort van sportcentrum, waar ze pelgrimsmenu serveerden. Lekker eten, fijn gezelschap maar geen prettige entourage! Daarna: NAAR BED!!

Ons overnachtingadres:

Casa Paderborn. Geweldige albergue. Beheerd door Duitse vrijwilligers. Bij binnenkomst in Pamplona over de Puente Magdalena direct linksaf.  200 mtr.

Pamplona-Puente la Reina: 25 km

Pelgrimsmonument
Pelgrimsmonument
Dinsdag 2 mei.


Met dank aan onze Meindl´s.



Wat laat vanmorgen! We vertrekken om 08.00u. Na de gebruikelijke rituelen en een lekker ontbijt nemen we op een fijne, hartelijke manier afscheid van onze hospitaleros. We lopen een stukje op met Rudolf en Marlène, maar in hartje Pamplona doen wij nog wat inkopen en gaat ieder zijn weg. Het is bloedheet vandaag! Dus extra veel drinken. Het begin is saai. We zijn blij dat we Pamplona uit zijn. Wat een drukte!! Over verharde weg gaat het richting Cizur Minor. Een klein plaatsje waar we even uitrusten. Dan gaat het echte werk beginnen. We gaan naar een behoorlijke hoogte.

Hier staan ik weet niet hoeveel windmolens ( en ben te moe om ze te tellen!). Hier staat ook het pelgrimsmonument "Del Perdón". Het waait er behoorlijk. Dus na een foto, meteen verder en omlaag. Nou dat hebben we geweten! Wat een pad! Niks dan stenen in alle soorten en maten. En probeer daar maar eens doorheen te ploeteren, zonder op je snuffel te gaan. Maar onze Meindl´s( voor de leken: onze wandelschoenen) hebben ons een goede dienst bewezen. Want we kwamen, weliswaar behoorlijk moe maar heelhuids beneden aan. In Uterga hebben we een heerlijk pelgrimsmenu gegeten. (een pelgrimsmenu bestaat meestal uit: voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht, fles wijn en water en dit voor €10,00 of minder)


Lekker uitgerust en het buikje vol weer op weg. 
 
In Obanos willen we overnachten, maar de spirit zit er nog zo goed in dat we 3 km verder zijn gelopen naar Puente La Reina. De eerste de beste refugio gaan we binnen. Het is een hotel, met in de kelder een refugio. Hier zijn 2 grote ruimtes. Deze zijn onderverdeeld in aparte hokjes, waar 2 stapelbedden staan. De scheidingswandjes bestaan uit een soort rietmatten. Het ziet er allemaal wel gezellig uit. Ieder hokje heeft zij eigen naam. Wij slapen in "Paul Coelho". Er is een ruime douche met massagestralen. Die kunnen we wel gebruiken. We zijn nog even door Puente La Reina gewandeld en hebben nog wat inkopen gedaan. Terug in de refugio een tortilla gegeten met een lekkere cerveza. Om 20.00uur liggen we weer in BED!!.

Ons overnachtingadres: 

Albergue Jakue. Bevindt zich in de kelderruimte van Hotel Jakue. Allemaal aparte ruimtes met 2 stapelbedden. Elke ruimte heeft een eigen naam. Wij sliepen in : kamer "Paul Coelho" Prima adres met Bar-Restaurant - Internet

Puente La Reina - Estella: 23 km

Brug van de koningin
Brug van de koningin
Woensdag 3 mei.


Over honden gesproken.


Vanmorgen om 06.00 uur opgestaan, de gebruikelijke rituelen weer allemaal gedaan en om 07.00 uur zijn we weg. We lopen over de Puente La Reina (brug van de koningin) richting Estella. Ook vandaag is het weer een prachtige dag, door hele mooie gebieden. Het lijkt voor de lezer misschien saai, maar voor ons is het iedere keer weer adembenemend. En het gaat weer omhoog en omlaag. Heel vermoeiend en weer veel stenen (Je ziet Ans, die zijn er genoeg, maar we nemen er nog geen mee, want de rugzak is al zwaar genoeg.) Maar zo indrukwekkend. De natuur die volop in bloei staat.


Honden zijn er bij de vleet. De een ziet er nog gevaarlijker uit dan de ander, maar....... gelukkig allemaal aan de ketting!! De dorpjes waar we door komen, zijn weer zo kneuterig. Zo nemen we even pauze  in Meñura, heerlijk rustig en bij het dorpsplein in het zonnetje gezeten. De plaatselijke bevolking is heel vriendelijk. "Hola, Buenas diaz, en Buen Camino" horen we. Heel prettig! In het prachtige dorpje Cirauqui treffen we nog Maria, de Australische dame van St. Jean Pied de Port. Zij heeft hier heel toevallig een vriendin getroffen. Maar bestaat er wel een toeval op de Camino?  De weg naar Lorca is heel zwaar. Veel omleidingen en stukken langs de grote weg. Dan heb ik (Thea) het even helemaal gehad. Ich hub de piep oet als ik boven aankom. Maar hier treffen we veel bekenden aan. Zo ook het Australisch echtpaar van de eerste dag. Doordat ik zie dat zij het ook allemaal moeilijk hebben en we even kunnen kletsen, kan ik me weer helemaal opladen! Zeker na een heerlijke tordilla en een cafe con leche! En vol goede moed gaan we weer op weg. Als we weggaan, komen Rudolf en Marlène ook net aan.


Ger slaat zich het hemd om het hoofd ter bescherming van zijn oren. Die zijn behoorlijk verbrand (en wie hem kent, weet dat dan een behoorlijk stukje is verbrand!!) en heeft hier erg veel last van. Onderweg naar Estella komen we de mooiste veldbloemen tegen die je maar kunt bedenken. We weten zeker dat mam Lenssen een stukje met ons heeft meegelopen hier. Je hoort haar gewoon zeggen: waat ein net blumke!! Om ca 14.15u komen we aan op het eindpunt van onze bestemming vandaag. Een refugio waar 105 pelgrims terecht kunnen. En dat kun je ook zien. Alles staat ontzettend dicht op elkaar, maar enfin: we kunnen douchen en slapen. En er is een wasmachine, zodat we eindelijk de kleren eens goed kunnen wassen en drogen. Zitten we ons verslag te typen, komt Hartmut aanlopen. Strakjes gaan we samen eten.  

Ons overnachtingadres:
 
Albergue Muncipal. Niet erg proper, vies zelfs. Veel stapelbedden in te kleine ruimte.

Estella-Los Arcos: 21 km

Proost ! !
Proost ! !
Donderdag 4 mei.


Water of wijn!


We zijn vroeg uit de veren. Want we zijn toch wel blij dat we uit deze refugio weg kunnen. Ger heeft op een harde plank geslapen (wel op een matras natuurlijk) dus dat is niet bevorderlijk voor zijn rug. Om 05.45u staan we op en we maken ons snel klaar voor de route. Nog even ontbijten en om 06.50u zijn we weg. Het weer is prettig om te lopen. Lekker lentefris! Dus de jas hoeft niet aan. Er zijn al veel pelgrims op weg en het  "hola" is weer niet van de lucht. Wel gezellig zo. Na een kleine drie kwartier komen we aan bij een heel bijzondere bron: Bodegas Erache. Aan een kant komt er, zoals gebruikelijk, water uit. Maar bij de andere kraan komt er lekkere rode wijn uit. Ik heb een beetje geproefd, maar de weg was nog te lang om er eens goed voor te gaan zitten. (veur hubbe tensjlotte aug gen krenske!!) Zo lopen we door tot aan Villamayor de Monjardin. Een leuk plaatsje, maar weer weinig beweging in het dorp. Waar de mensen toch allemaal zijn? We denken hier een kopje koffie te drinken maar niets te vinden. Dus lopen we door.


Onderweg nemen we geregeld een korte pauze. Dat hebben we ook wel nodig. Want ik (Thea) heb na ca anderhalf uur last van kramp in mijn tenen. Dat komt geregeld terug, maar door de pauzes trekt dit weer weg. Het lijkt net of het een lange weg is. Daardoor wordt het wat saai, ondanks dat de omgeving prachtig is. We zijn dan ook blij dat we om 12.30u Los Arcos bereiken. Zo hebben we lekker de hele middag tijd voor onszelf. We schrijven in bij Albergue La Fuente, een refugio die door Oostenrijkse hospitaleros wordt beheerd. De kamers zijn ruim en de bedden voortreffelijk. We slapen met een hele hoop bekenden op de kamer. De Canadezen en Australiërs die we ook al in St. Jean Pied de port hebben getroffen. We draaien nog een wasje, en dan gaan we een lekker pilsje, c.q. wijntje drinken. Proost ! !

Ons overnachtingadres:

Albergue de La Fuente Casa de Austria.
Mooie albergue met grote ruimte om te zitten + internet. 

Los Arcos-Logroño: 29 km

Richting Viana
Richting Viana
Vrijdag 5 mei.


De spar op z'n kop voor: "pan sin gluten".


Vanmorgen weer vroeg uit de veren. Na de gebruikelijke rituelen zijn we om 07.00 uur op weg naar Viana. De route loopt vandaag door veel dalen en heuvels waar veel wijnbouw is en olijfbomen staan. Een prachtige route welke ook lekker opschiet. Na een korte stop voor koffie in Torres del Rio, komen we om 12.00 uur aan in Viana. We gaan eerst even op zoek naar glutenvrij brood, daar de voorraad brood van Ger bijna op is. Na op diverse plaatsen gevraagd te hebben (¿tiene pan sin gluten, por favor?) staan we ineens midden in een Sparwinkel. Met de vraag naar glutenvrij brood staat meteen de hele winkel op z´n kop.


Iedereen wil ons wel helpen zoeken in de winkel. De een komt met worst, de ander met kaas. Weer een ander met rijst en ham. Iedereen, maar dan ook iedereen bemoeit zich met de zaak. Heel aandoenlijk!! Na ongeveer 20 min. komt personeel maar ook de bezoekers tot de conclusie: er is GEEN pan sin gluten!! Dus verwijzen ze ons door naar een supermercato. Na iedereen hartelijk te hebben bedankt voor de HULP besluiten we om door te lopen naar Logroño, de hoofdstad van de beroemde Rioja wijnstreek. Dit is wel 10 km, maar het voelt allemaal goed. En hier hebben we zeker een adres waar we pan sin gluten e.d. kunnen kopen. Dus we maken vandaag een tocht van een dikke 29 km. Wat eigenlijk niet de bedoeling is, maar nood breekt wetten.


Het gaat goed, dus laat maar gaan. Onderweg komen we langs de stempelpost van Felicia zaliger, waar nu een ander vrouwtje (blijkt een dochter)  zit met haar stempel voor in de Credential. Rond 15.30 uur komen we aan in de refugio: Albergue Logroño. Nadat we ingeschreven zijn, gaan we gelijk op pad voor glutenvrij brood. Met het stadsplan in de hand is de weg eenvoudig te vinden. Nadat we genoeg hebben ingeslagen (3 kg.) lopen we de oude stad in en gaan lekker op een terrasje zitten. Hier eten we ook. Om 18.30 uur zijn we terug in de refugio en lekker even douchen. En o, wat een misère: De eerste blaar is een feit bij mij (Thea). Maar broeder Ger fikst dit wel even. Vakkundig wordt die doorgeprikt. We zullen zien hoe het gaat. We slapen hier op een zolder, waar de bedden aanelkaar staan. Ik (Thea) slaap langs een Ierse en aan de andere kant (gelukkig) Ger. Langs het bed van Ger is een kleine ruimte, en dan begint weer een hele rij bedden. Heel primitief, maar we zijn tenslotte ook geen toeristen, maar pelgrims! Om 20.30u liggen we in bed en om 21.30u gaat het licht uit.

Ons overnachtingadres:

Albergue Logroño: Door drukte sliepen wij op zolder. Veel trappen lopen. Verder prima
voorzieningen + internet.

page loading